Mijn eerste blog

Op de muzikantendag afgelopen zaterdag in Utrecht werd mij  nogmaals het nut van bloggen uitgelegd door Niels Aalberts, bekend van het blog Eerste Hulp bij Plaat Opnames (EHPO). Nadat ik 3 weken geleden had besloten maar eens actiever te worden op facebook, te gaan twitteren lijkt me dit ook aardig om te gaan doen.

Vanaf nu kan ik dus ook hier mijn ei kwijt. Eens kijken wat ik hier kan doen en of ik er genoeg tijd voor heb. Heb al handen vol aan liedjes schrijven uiteraard. Misschien dan maar niet zoals Niels elke dag, maar minimaal eens per week. En mijn songteksten kan ik er ook uiteraard opzetten, heb ik weer een blog gevuld.. ;)

Met de blog een extra wapen in de strijd om aandacht die ik net als velen aan het voeren ben. We willen dat er naar ons gekeken wordt, geluisterd of opgezien. Lang heb ik dat geprobeerd te ontkennen of veroordelen, maar ik heb dat schijnbaar ook. Het zal wel ons overlevingsmechanisme zijn. De een zoekt het in geld of kennis, de ander gaat gewoon zo nu en dan met iemand op de vuist. En ik probeer met mijn muziek en 'levenswijsheid' mezelf te overtuigen van mijn nut op aarde. Die overtuiging is er trouwens steeds minder en gelukkig is daarmee mijn vrijheid gegroeid. Ik ben het spel gaan spelen van de verleiding ipv de bittere strijd tegen de dood en het hebben van een schuldgevoel tegenover iedereen die het slechter heeft dan ik. Hoewel ik ben het nog niet helemaal kwijt.

Ik ben benieuwd in deze blogs een rode lijn zal ontstaan, want het Wouter Bos effect is mij niet vreemd. Maar goed, ook permanente twijfel kan een rode lijn zijn. Alles wat ik zal opschrijven komt in ieder geval uit mijn hoofd. Dus mocht je geinteresseerd zijn, kom je meer te weten over wat daar in omgaat. Maar voor vanavond even niet, want ik moet dit blog ook nog zien te linken aan mijn webpagina enz. en nog even kijken naar Pauw en Witteman waar een vriendinnetje van mij in het publiek zal zitten. Ff zwaaien.. ;) Ben wel benieuwd wat Rene Kahn te zeggen heeft over waarom we zijn wie we zijn. Alle onrust in Noord Afrika gaat op het moment een beetje aan me voorbij. Na mijn trip als vrijwiliger naar Ghana heb ik min of meer geconcludeerd dat iedereen zijn eigen ding moet doen. Hoewel ik onrecht niet tof vind. Misschien ben ik niet meer zo'n held, zoals ik ooit eens genoemd werd door een communicatie trainer omdat ik toen nog wiskunde docent op het vmbo was. Nu dus lekker op de bank zitten TV kijken. Wel tegelijkertijd ff mijn vingers leniger maken op de gitaar..