A week in New York: Live music, shopping and performing here and there

On my last trip to Aruba I met this girl (Heather) who said it would be fun for me to come to New York. I asked her to try to fix me a gig. She found a place in Soho: www.rbarnyc.com

The only problem was that we needed to guarantee a crowd of at least 25 people. We were not sure we could do that on a Tuesday night. But gig or no gig, it's fun to hang out in NYC anyway, so I decided to go again. See some nice live performances, do some shopping. The tourist things I had already done the last time I was there. However still haven't seen any show on Broadway yet. Maybe next time. I did climb the tower of the Rockefeller center this time. What else I experienced on this little adventure you can read below.

Thursday (Getting acquainted with my new roommates in the Gershwin hotel)

I arrive on a nice sunny afternoon this time and walk from the busstop at 5th avenue and 42d street down to the 27th street to the Gerswin hotel. Same place I stayed last time. It's a nice hotel and a good location (close to the Empire state, which I haven't climbed yet though). I sleep in a dorm with 10 people in 1 room. You have to be a bit lucky with your roommates. I guess, I was more lucky last time.. Then I had the floorbed and the roommates were all young, English speaking people. This time I share the room with a weird Italian guy in his fifty's who doesn't speak a word English. He does like to show his 2 last teeth while smiling at my iPhone and iPad. All day he sits on his bed, counting his one dollar bills. I think he has about 7. And then on the other side there is the extremely loud snoring granny. But I payed only 30 dollars a night, so who am I to complain. And the other roommates are cool, so we can share the pain. Conclusion: if you like to save money, but want to sleep on a nice location in town. Stay at the Gershwin hotel!

At night I hook up with a girl (Clarice) I got to know the last time I was at New York. She's a singer and we met last year in a piano bar called Brandy's. Tonight she's hanging out with her friends at a place called Waterclub. There's a piano player there as well. A jazz piano player. We have all had a few drinks when Clarice states she's ready to let us know how well she can (still) sing. At first the piano player doesn't let her sing, but soon she's had enough drinks not to be stopped. Those are not my most favorite crowds normally. But in the end the pianoplayer does seem to like what she's doing. Well she can sing.. :)

After the Waterclub we go to another club with live music. A guitarist and drummer, both singing. They play the standard rock classics like 500 miles, Oasis, Brian Adams. Since they have played Wonderwall too many times already in their career they do that one in dubble tempo. I feel a genuine empathy for the guys. Although it's not a bad gig. Bar full of young people. A bit too drunk already maybe..

Finally we go to Brandy's, that’s the piano bar we first met. Most piano bars in New York are a bit gay oriented and they mostly play Broadway music. Not really my style. But we both sing a song. Clarice a Broadway song, me the Kings of Leon. The piano player knows that one a little bit fortunately. I didn't ask if I could play, cause the last time they came up with the excuse that the insurance wouldn't cover the piano if a stranger would break it. I guess I look like I break pianos..

Friday (Burlesque: Striptease with big and other funny looking women)

I have lunch with Kevin Hunter. A guitar player who played in a lot of clubs in New York, but also played with a Dutch band in Holland for a while. I meet him at the UN building, where he works as a researcher now. He tells me some good music stores to go and bars to visit and I'm to meet him later tonight at a music club called the National Underground, owned by Gavin De Graw and his brother Joey de Graw.

Since Kevin is out late I decide to take a look at RBar first, the bar where I was supposed to have that gig. When I walk in I see a big red curtain at the back of the bar with a doorman next to it. I walk up to him and introduce myself. To my surprise the guy remembers my name and tells me I'm still on the show for Tuesday! He invites me for a drink and asks if I want to see the show that's going on in the room behind the curtain. Turns out to be a Burlesque party. Didn't know what that was, but soon I find out that it's some kind of striptease with big or just funny dressed women. When the host looks out for contestants for a quiz I raise my hand. I get called on stage and have to compete with a girl in guessing if some names of Burlesque strippers correspond to real persons or are just made up by the host. I win the quiz and receive two free tickets for another Burlesque show the next day. Lucky me..

Of course I wait to see all the strippers, take some pictures till the show is over. Then I go to National Underground to meet up with Kevin. Every night they have at least 5 different live acts. I get to talk to some hippy lady who invites me for a guided tour about Rock 'n Roll places in New York the next day. I should have known already that the tour guide would be a weird person with hair painted in pink, yellow and blue and would be mostly talking about closed buildings that were once used by people like Andy Warhol or about bankrupt concert halls where bands like Greenday, Pearl Jam or Nirvana would play. I think I'd rather see the places that are still open.

The band that's playing in National Underground is ok, but not that special tonight.

Saturday(The Rock'n Roll tour that led to Top of the Rocks)

So I join that Rock'n roll tour but after 30 minutes I've had enough. The hippy girl is crazy just jumping around and sticking her picture on every lamp poll she could find. Since Heather is free as well, I decided to hang out with her the afternoon. We go up to the tower of the Rockefeller center, which they call the Top of the Rocks tour. Good view there. The elevator has a glass roof. If you're afraid of heights, you'd get pretty dizzy there already. But whatever would you be doing in that elevator anyway..

At night I meet up with Heather again to go out with some of her friends. We go to one of those clubs with a lot of noise and packed with people. One of Heather's friends suddenly gets sick and Heather has to bring her home. I decide to go back to the music clubs in Soho. First to some clubs in Bleecker Street. The Red Lion (mostly contemporary rock and pop covers) and to Bitter End (blues, funk and rock music). After that I go to my favorite music bar Rockwood Musichall. But still not really impressed by the music. You just have to be lucky it's your kind of music that's on. I do meet a nice lady there, but as happens more often it ends up by sending each other some texts the following days and failing on some attempts to meet again..

Sunday (Rest, rehearsal and Rockwood)

Today I decide to do some rehearsal for my gig on Tuesday. Since I didn't bring a keyboard or digital piano and haven't found one yet either, I have to be prepared to do the whole gig on the guitar. Luckily for a change, the Italian guy is counting his dollars in the lobby today. So I take some time to practice in the bedroom. The weather is getting grey and wet so no Central Park or whatsoever. I decide to check out Rockwood Musichall once more. There's a girl playing her songs on a piano. Katie Costello, nice funny songs. The most catchy one is called 'Cassette tape'. As I'll discover later there's many good singer songwriters here. I wonder how people like Gavin DeGraw, Norah Jones or Alicia Keys ever got through. It does appear to me the songs they write are a bit easier to pick up. Maybe one of the key factors.

Monday (Open mic in cafe Vivaldi's in Greenwich Village)

On the web I found out that there's an open mic at cafe Vivaldi's in Greenwich Village. It's said to be of high standard, so worth a look. You have to subscribe at 6 pm and then they give you a number. If you're lucky to get a low number and you have your turn before 10 PM you get to sing two songs. After 10 you can only sing one song. I got number 19 and turned out to be lucky :). In the line I already got to talk to a young guy, but he was a bit too busy with himself. So when I'm looking for a seat I notice a girl sitting alone who reminded me of Norah Jones. Not too bad company I think. She tells me she's from New Jersey and hasn't been to these open mic’s since about 5 years. Haven't heard anything from Norah Jones either the last 5 years.. After an hour of listening to some upcoming new John Mayers, Taylor Swifts, Dave Matthews and Sarah Bareilles and of course always some funny performers it's my turn. I notice I do have to get used to the fact you have to bring all you have in just 8 minutes. The guitar turned out to be a bit too loud for my singing. Behind the piano it's better and I can see some people are actually listening. Something that doesn't happen too much at nights like this. Most people seem mostly concerned with themselves. 10 acts later it's Misti's (the real name of Norah..) turn. She has the sexy low voice, but her songs are a bit different from the real Norah. They sound good though. While we talk we find out she could help me with my gig on tuesday. She's got a keyboard and she likes to fill in 15 of my 45 minutes. Deal.. :)

Tuesday (My gig at RBar in Soho)

All the hrs I didn't describe I was either sleeping or shopping btw. Just like today. In between I'm mentally preparing for the gig. Trying to visualize what I'll be doing/saying.. It all seems to be all right until 2 hrs before I have to be at the bar my camcorder dies. It was an old one (with the cassette tapes), so I was ready for something new. But why always on these stressful moments..? I could find a store fortunately and bought a new one, probably a good one. Then I ran off to the bar and hoped I wouldn't hop on the wrong subway or walk in the wrong direction after getting out. These subways work very disorientating.

I arrive at the bar on time. There's an open mic going on here as well. A little bit more of the strange people here. One guy is singing all of his songs I Czech. But there's some good ones here as well. I get to practice a song as well before Heather and Clarice arrive with their friends. They brought a total of about 12 people and then there's some other people that I don't know. We almost reach the 25. The gig is going well. A lot better sound than the night before. I play some of my own stuff first and then some Bruno Mars and Tom Petty for the girl crowd. Then Misti plays some of her songs and I finish the show. I think they'll let us play sometime again :).

Heather's friends take their work a bit more serious than Clarice I guess, so I end up with Clarice and her friend to go to Rockwood once more. This time there's a crazy but very good band playing. Clarice gets upset though about the fact that the singer throws her his tie, but at the end of the night he wants to have it back. It turns out to be the last show for the night so we move on to get something to eat. In the pizza place we enter, they have Burger pizza. It definitely looks and tastes American. Lots of cheddar cheese and meat. And in between something that looks like jelly fish. But it tastes fat, so all right..

Wednesday (The show's over for now)

Misti and Heather told me it was good shopping at Soho. Turns out to be correct..:)

I buy my last clothes and get prepared to leave. Say goodbye to my snoring granny and the other guys. The Italian guy has fortunately already left 3 days earlier. Walk back to 42d to get on the bus to Newark airport. Gotta come back here again sometime. But this time with a finished CD and at least two gigs arranged in advance..

Weekje New York: Live muziek, shoppen en een paar eigen optredens

Bij mijn laatste tripje naar Aruba kwam ik wederom iemand tegen (Heather) die mij uitnodigde om naar New York te komen. Ik had haar gevraagd of ze niet kon proberen om een gig voor me te regelen. Ze zou haar best doen en uiteindelijk had ze iets gevonden in een bar in Soho. www.rbarnyc.com Enige probleem was dat we minimaal 25 man moesten meenemen. Die hadden we niet zo snel paraat. Dus leek het toch niet door te gaan. Maar goed er is sowieso genoeg te beleven. Lees hieronder voor een impressie van dit avontuur.

Donderdag (kennismaking met mijn wederom uitzonderlijke kamergezelschap)

Ik kom begin van de middag aan in New York. Ik loop in in de stralende zon over de 5th avenue 42nd street naar Gershwin hotel 27th street. Cool hotel, goeie locatie en maar 30 dollar per nacht op slaapzaal. Je moet wel beetje geluk hebben met je roommates.Vorige keer had ik meer geluk blijkt. Toen sliep ik onder en was het gezelschap redelijk jong. Dit keer slaap ik boven op een wiebelstapelbed. Ben ik vergezeld van een rare Italiaanse gast van 50 die geen woord Engels spreekt, maar wel steeds zijn 2 tanden bloot grijnst als hij mijn iPad of iphone ziet. Verder zit hij de hele dag op zijn bed zijn kleine verzameling van dollar briefjes glad te strijken. Dan hebben we nog de keihard snurkende dikke tante aan de overkant van de kamer. Maar goed bij 30 dollar per nacht mag ik nog steeds niet klagen. Dus aanrader: Gershwin hotel!

‘S avonds naar Waterclub om een meisje (Clarice) te ontmoeten die ik vorige keer dat ik in New York was in een pianobar heb leren kennen. In de Waterclub zit toevallig ook een pianist. Zo'n jazz pianist. Clarice is zangeres en wil graag een liedje zingen, maar uiteraard wil de pianist dat niet. Laatste keer dat ik in New York was, wilde ik graag een liedje spelen maar zei de barman dat de piano niet verzekerd was voor schade die toegebracht was door vreemden. Ik ben zelf trouwens ook nooit zo happig op mensen die graag op podium willen. Je weet nooit wat je krijgt. Clarice begint toch op een gegeven moment hard mee te zingen en de pianist schijnt het uiteindelijk toch leuk te vinden. Gelukkig maar..

Daarna nog naar een andere club met live muziek. Gitarist en drummer. Zij spelen de klassiekers als 500 Miles en Wonderwall. Omdat ze die al te vaak hebben gespeeld in hun carrière doen ze die wel dubbeltempo. Ik voel oprechte empathie, hoewel het geen slechte gig is. Volle bar, hoop leuke jonge mensen. Beetje dronken, dat wel natuurlijk..

Tenslotte nog naar Brandy's, de pianobar waar ik Clarice tegen kwam. De meeste pianobars in New York zijn helaas een beetje homo en nogal musical georiënteerd. Toch nog even zingen. Clarice een musical liedje. Ik Kings of Leon. Die kent de pianist gelukkig nog half.

Vrijdag (Burlesque: strip show met dikke en andere grappige vrouwen)

Afgesproken voor lunch met Kevin Hunter, gitarist van daar die ook in NL heeft gespeeld. Hij heeft in verschillende clubs in NYC en daarbuiten gespeeld. Ik ontmoet hem op het VN gebouw, waar hij sinds een jaar een gewone baan erbij heeft genomen.

'S avonds ga ik maar eens kijken in RBar, de bar waar ik aanvankelijk de gig zou hebben. Binnen wandelend zie ik achterin de bar een rood gordijn met daarbij een portier. Maar ff vragen wat er gebeurt en me nog even voorstellen. Tot mijn verrassing herkent die gast mijn naam en heeft hij me nog op het schema staan voor dinsdag! Verder nodigt hij me uit voor een drankje en vraagt of ik zin heb om even achter het gordijn te kijken. Blijkt dat ze daar een Burlesque party houden. Ik weet natuurlijk niet wat dat is. Vrij vertaald noem ik het nu strip show met dikke en andere grappig aangeklede vrouwen. Ik steek mijn hand nog op voor een quiz. Word het podium opgeroepen om met een tegenstandster bij een aantal opgenoemde namen van Burlesque strippers te raden of het echte bestaande strippers waren of dat de naam ter plekke verzonnen is. Ik win en krijg twee vrijkaartjes voor een andere Burlesque show de volgende dag. Lucky me..

Daarna ontmoet ik Kevin weer in National Underground in Soho, een van de bars waar elke avond minimaal 5 live acts te zien zijn. Deze bar is toevallig het eigendom van Gavin DeGraw en zijn broer Joey. Ik kom daar nog een of andere hippie dame tegen die me uitnodigt voor een gids tour de volgende dag naar alles wat met rock ‘n roll te maken heeft. Volgende dag blijkt de gids een beetje vage gast te zijn die zijn haar heeft geverfd in roze geel en blauw, verder vooral praat over vergane glorie in de muziek en panden die ooit eens te zijn gebruikt door mensen als Andy Warhol of clubs waar vroeger bands als Pearl Jam, Nirvana of Greenday speelden maar nu al lang failliet zijn. Als ik niet een cultuurbarbaar was, had ik dat uiteindelijk interessant gevonden natuurlijk. Sowieso ga ik liever naar clubs die nog gewoon open zijn.

De bandjes deze avond zijn ok, maar ook weer niet bijzonder. Nog even Rockwood musichall binnen gewandeld. Podium voor singer songwriters. Ook niet echt bijzonder.

Zaterdag(Rock'n Roll rondleiding die eindigt op Top of the Rocks)

Zoals al vermeld ga ik mee met de Rock ‘n roll rondleiding overdag. Maar dat blijkt dus niet echt mijn ding te zijn, dus haak al snel af. Heather, het meisje dat me had overgehaald naar NYC te komen en ook een gig voor me had geregeld is vrij dus we gaan samen de rooftop van het Rockefeller center bezoeken. De lift heeft glas aan de bovenkant. Als je hoogtevrees hebt, niet door het glas kijken. Ach ja, wat doe je dan überhaupt in die lift natuurlijk. Uiteraard is het uitzicht daar boven erg bijzonder.

'S avonds op stap met Heather en vriendinnen. Naar een club met veel lawaai en op elkaar gepropte mensen. Vriendin van Heather wordt ziek. Heather gaat met haar naar huis en ik ga maar weer terug richting Soho. Eerst naar clubs in Bleecker street: Red Lion (cover bandjes met hedendaagse pop rock muziek) en Bitter End (meer blues funk rock). Daarna naar mijn favoriete bar, Rockwood musichall. Maar nog niet geïmponeerd door de muziek. Wel nog een leuke dame tegen gekomen, waarmee ik later wellicht nog wou afspreken maar zoals vaker gebeurt blijft het bij sms contact en een paar pogingen tot afspraken die uiteindelijk toch niet doorgaan.

Zondag (Rust en repetitie, Rockwood)

Vandaag ga ik maar eens goed oefenen en bedenken hoe ik mijn 45 minuten set ga invullen. Het weer wordt helaas slechter, dus geen Central Park of zoiets op zondag. Nog even langs bij Rockwood. Daar speelt Katie Costello. Zij schrijft leuke liedjes, vooral het liedje 'casette tape' blijft hangen. Er zijn hier veel singer/songwriters. Vraag me af hoe mensen als Gavin de Graw, Norah Jones, Alicia keys er doorheen hebben kunnen komen. Valt me wel op dat bovengenoemden wel wat toegankelijker muziek hebben dan de meeste songwriters die ik deze week zie. Wellicht een factor.

Maandag (Open mic in cafe Vivaldi's Greenwich village)

Op internet zag gisteravond ik dat er open mic is in cafe Vivaldi's. Website zegt dat het niveau daar hoog is, dus de moeite waard om eens te gaan kijken. Inschrijven om 18.00 en dan krijg je een nummer. Als je geluk hebt, ben je voor 22.00 aan de beurt en mag je twee nummers zingen. Bij pech, ben je pas daarna en mag je er maar eentje. Ik kreeg nummer 19 en had geluk, zo bleek:). Dan eens kijken waar ik ga zitten. Eerst nog met een jongen in de rij aan de praat, maar die is nogal met zichzelf bezig. Dan zie ik een meisje alleen zitten die me doet denken aan Norah Jones. Geen slecht gezelschap lijkt me. Zij vertelt dat ze uit New Jersey komt en na 5 jaar weer eens terug is bij de open mics. Heb volgens mij ook al 5 jaar niks meer van Norah Jones gehoord.. We wachten een uurtje of 2 tot ik aan de beurt ben, gelukkig is Heather ook nog net op tijd binnengekomen samen met een vriendin. Een nummer met gitaar gedaan en eentje op piano. Moet nog wel wennen aan het feit dat je in 8 minuten moet laten zien wat je kunt. Verder is het inderdaad wel wat intimiderend om te zingen tussen een aantal aankomende John mayers, Taylor Swifts, Daves Matthews of Sarah Bareilles. Bij gitaar nummer stond de microfoon wat zacht ten opzichte van de gitaar. Piano ging beter en zag ik dat er wel een aantal mensen echt luisterden. Over het algemeen wordt er bij dit soort gelegenheden niet echt geluisterd. Iedereen is vooral met zichzelf bezig. 10 nummers later is Misti aan de beurt (blijkt Norah 's echte naam). Ze heeft idd het zwoele geluid, maar haar nummers klinken een beetje anders. Wel goed:). Al pratende komen we erachter dat zij zou kunnen helpen bij mijn gig op dinsdag. Zij heeft keyboard en wil graag komen en ook 15 minuten van mijn gig invullen. Deal..:)

Dinsdag (Mijn gig in RBar in Soho)

Alle tijd die ik niet heb beschreven ben ik trouwens aan het winkelen. Zo ook vandaag terwijl ik een beetje mentaal aan het voorbereiden ben op de gig. Dat is groot deel van de voorbereiding, visualiseren wat je gaat doen/zeggen en hoe.. Alles lijkt relaxed totdat ik 2 uur voordat ik in de bar moet zijn, mijn video camera dood blijkt te zijn. Hij was al oud(zo eentje nog met casettebandjes), dus een nieuwe kwam sowieso wel uit. Maar waarom net op zo'n stress moment? Snel een winkel gezocht met camera's en op de gok een geschikte uitgezocht. Dan rennen naar de bar. Hopen dat ik niet in de verkeerde metro sta of weer de verkeerde kant oploop. Die metro’s desoriënteren nogal..

Ben toch nog op tijd in de bar, waar ook een open mic aan de gang is. Hier toch wat meer vreemde figuren. Kan ook nog even een liedje proberen voordat Heather met haar 10 vriendinnen aankomt en Clarice met nog een vriendin. De gig zelf gaat aardig zoals gepland. Heb zelfs nog de video camera kunnen installeren. Wat eigen liedjes gespeeld en daarna voor de meisjes wat Bruno Mars en Tom Petty (free falling). Dan neemt Misti nog een paar nummers en sluit ik uiteindelijk af. Volgens mij mag ik nog een keer weer komen. Met Clarice nog even naar Rockwood waar dit keer een maffe maar erg goede band speelt. Clarice is nog even verontwaardigd over het feit dat de zanger een stropdas naar haar gooit, maar die aan het eind van het optreden weer terug wil hebben. Blijkt het laatste optreden van de avond te zijn, we gaan nog even eten. In de pizzeria blijken ze ook Burger pizza te hebben. Ziet er wel Amerikaans uit en zo smaakt hij ook. Zie een hoop cheddar en gehakt en iets van kwalachtig glibber materiaal. Maar hij smaakt vet, dus goed..

Woensdag (weer naar huis)

Van Misti en Heather begreep ik dat het leuk shoppen was in Soho. Dat bleek juist:).

Laatste kleren gekocht en klaargemaakt voor de reis terug. Afscheid genomen van o.a. mijn snurkende kamergenoot. De Italiaan was gelukkig al zondag vertrokken. Dan weer met mijn koffer de 5th avenue af. Terug naar de bushalte op 42nd. Moet zeker nog een keer weer terug komen. Maar dan wel met mijn eigen CD en minimaal 2 gigs van tevoren geregeld..

In Ghana weer eens voor de klas, als vrijwilliger (januari 2009)

Hier nog een oud blog van januari 2009. Mijn droom was verschillende delen van de wereld te zien en ook iets van de cultuur mee te krijgen. In Afrika kon ik zo snel niet een pianobar of zoiets vinden. Dus dan nog maar weer voor de klas. Ik gaf wiskunde, Engels en alle andere vakken die de leraren zelf niet wilden doen.. ;)

filmpjes heb ik nog van: lesgeven, dansen, zingen in de klas, koken, water halen

De heenreis

Met 3 andere vrijwilligers reis ik af naar Accra, met Royal Air Maroc. Zoals vaker voor zal komen deze maand, begint de reis met wachten.. Vertraging en lange wachttijd op Casablanca. Zo worden we langzaam voorbereid op het Ghanese leven. Bij de tussenstop in Marocco maken we ook kennis met de eerste flirtende man. Een van de meisjes vraagt aan een douane officier waar onze volgende gate is. Deze officier vraagt alleen haar mee te komen en laat haar eerst even zijn werkplek zien om daarna ons naar de verkeerde uitgang te wijzen. Dus nu toch maar beter ergens bij de balie vragen.

We komen natuurlijk veilig aan in Accra, waar we opgevangen worden door allemaal erg vriendelijke taxi chauffeurs. Ze houden de reputatie van Ghana hoog als meest vriendelijk land wordt. Als ze erachter komen dat we al opgehaald worden, dat we hun diensten niet nodig hebben en ook geen geld hebben bedelen ze uiteindelijk om koekjes of snoep. Daar hebben we nog wel wat van. Dit blijkt hier dus al een luxe te zijn.

Zo begint de introductieweek in Accra, waarbij we langzaam zullen kennis maken met de Ghanese man. Nou ja, de vrouwen maken kennis met menige man. En elk van hen hoopt ook nog de aanstaande man te zijn. En ik heb in 2 dagen hier meer vrienden gemaakt dan in alle voorgaande jaren uit mijn leven.

Met een stuk of 20 andere vrijwilligers gaan we naar de markt, het strand naar een museum over de eerste president van onafhankelijk Ghana en ’s avonds naar de bar. Het is eerst even wennen aan de vieze omgeving, alle rommel op straat en het feit dat we enorm veel rijker zijn dan de mensen die we tegenkomen. Maar gelukkig zijn er ook een hoop plaatsen, waar het allemaal nog redelijk uitziet volgens onze standaard. En hoewel de straal niet zo hard is en de gootsteen verstopt. We hebben nog stromend water in het hostel en internet is er ook..

We krijgen door de erg vriendelijke coördinatrice van de vrijwilligersorganisatie uitleg over de cultuurverschillen en tips hoe om te gaan met onze gastgezinnen de volgende week. Ook kookles en een beetje les in een van de ca. 20 verschillende gesproken talen in Ghana. Ik dacht dat Ghana een Engelstalig land was. Officieel wel, maar de werkelijkheid is anders. In de stad spreken ze best goed Engels. Op het platteland valt dat flink tegen. En ik moet ze les geven...

De introductieweek waarin we met Nederlanders, Duitsers en veel Noren veel lol heb over alle dingen die we meemaken vliegt snel om. Het is tijd om te gaan beginnen aan het volgende plan, het vrijwilligers project.

Eerse dag in een gezin uit een andere wereld

Na twee uur reizen, waarbij om de beurt een vrijwilliger bij een gezin wordt gedropt ben ik bij de 8^e stop aan de beurt. Wie zal mij ontvangen? Wordt ik net als een van mijn voorgangers omhelst door een grote mama met nog 5 tanden? Of kom ik in een groot luxe huis als een ander meisje?

Mijn gastvader blijkt een apotheker. Dat is leuk, want mijn ouders hebben ook een apotheek. Hij heet me heel erg welkom en brengt me naar zijn huis, waar ik zijn vrouw ontmoet. Die spreekt 3 woorden Engels en vader laat mij kort het huis, mijn kamer en de wc zien. Hij moet al snel weer terug naar de winkel, dus ik besluit mijn kamer maar te gaan inrichten want met de moeder valt niet heel veel te bespreken. Mijn kamer ziet er goed uit. Twee bedden en genoeg ruimte. Ook een ventilator, die op de dagen dat de electriciteit voldoende werkt, ook echt draait. In ieder geval niet de eerste nacht. Dus die blijkt zweten..

Al snel komen er kinderen binnen en blijkt dat er een hoop meer mensen om de binnenplaats wonen en het is voor mij even uitzoeken wie nou wel bij het gezin hoort en wie nou niet. Want ik had in Nederland cadeautjes gekocht en er was mij verteld dat ik die het beste meteen kon geven. De kinderen zijn al aan het onderzoeken wat ik voor hun heb meegenomen en zodra ik al mijn cadeaus naar mijn beste geweten heb verdeeld. Zijn de kinderen blij en gaan ze vredig spelen en ga ik er maar een beetje tussen zitten. Gelukkig wordt ik meegenomen op pad om water te halen en ga ik ook mee met de dochter van de buurvrouw chocolademelk verkopen aan de straat. Het voelt onwennig om tussen alle huizen door te lopen. Daar loop ik dan als de enige witte man in het dorp tussen armoedige huizen. En het is niet helemaal duidelijk of je nou op een pad loopt of bij iemand op het erf staat. Maar goed, dat blijkt ook niet zoveel uit te maken want iedereen roept Obruni (witte man) zodra ze me zien en ze willen allemaal met me praten. Ik voel me al snel als een witte Michael Jackson die graag kroeshaar wil hebben en een negerneus. Dan viel ik in ieder geval wat minder op. Maar er zijn ook leuke mensen bij die interessante dingen kunnen vertellen. En de kindertjes zijn schattig. Ik heb me nog nooit zo’n grote kindervriend gevoeld..

Langzamerhand wordt ik een beetje meer vertrouwd met mijn nieuwe omgeving. Behalve dan de wc. Die gaat niet wennen. Ik wist niet dat ik zo moeilijk daarin zou zijn. Of misschien had ik gewoon langer dan 3 weken nodig om vriendschap te sluiten met de kakkerlakken die mij begroetten elke keer als ik de deksel van de wc put haalde. Na mijn eerste diner, fufu met kippesoep, dat is nog best te eten, ben ik al vrij snel toe aan mijn bed. Ik zal de rest van mijn verblijf meestal tussen acht en negen gaan slapen om ’s ochtends rond vieren gewekt te worden door de haan of gezang uit de moskee in de buurt..

Het gezinsleven

Na verloop van tijd wordt duidelijk wie nou precies wel om de binnenplaats woont en wie niet. Er woont mijn gastgezin met 4 kinderen. Varierend van 4 t/m 17. Nog een jonge buurvrouw met 2 kleine dochtertjes. Een jonge basisschool leraar is mijn buurman en dan woont er nog de buurvrouw met haar dochter van 17. Die zonderen zich een beetje af van de groep, maar de dochter neemt me wel zo nu en dan mee naar haar hun kraampje aan de straat. En vlakbij dat kraampje staat dan de winkel van mijn vader. Een mini apotheekje. Om mijn gezondheid hoef ik me dus niet druk te maken, lijkt me..

Ik moet ook al de tweede dag mijn kleren wassen, dus ik gooi ze op de grote wasberg die er al ligt en bied aan om het samen te wassen. Dat doe ik gezellig met mijn zus van 17. Wel een hoop werk en vermoeiend. Ook mijn handen worden rauw van het schuren. Maar wel lekker om een beetje met water bezig te zijn met die brandende zon.

Daarna krijg ik lunch, die wordt net als de andere maaltijden op mijn kamer neergezet. Dit keer een saus met vis en yam, een soort aardappel. Ik krijg 6 grote stukken yam, waarvan ik er maar anderhalf opeet. Mijn zus reageert teleurgesteld als ze mijn bord komt ophalen. Ik lust geen yam, concludeert ze. Uiteindelijk wennen ze er wel aan dat ik gewoon meestal aan de helft wel genoeg heb van alle hoeveelheden. En na verloop van tijd raak ik ook meer gewend aan het eten, worden mijn darmen rustiger en ga ik meer eten.

Mijn broertje van 4 is erg blij met de auto die ik hem heb gegeven en is erg aanhankelijk. Leuk. Mijn broertje van 14 blijkt op een kostschool te zitten, maar zijn vriendje is er wel en die speelt ook veel met mijn zusje van 10. Door met hun te spelen kom ik er een beetje achter wat het niveau van hun Engels en ook rekenen is. Een beetje lager dan ik had verwacht. Ik ben al een beetje zenuwachtig voor mijn eerste schooldag.

De eerste schooldag

Ik wordt door mijn vader ’s ochtends naar school gebracht en voorgesteld aan de hoofdmeester. Een joviale man met een aanstekelijke lach. Ik heb een zak met zo’n 80 pennen en potloden bij me en kan die aan hem overhandigen. Hij is erg dankbaar en hij is ook erg blij als ik hem vertel dat ik 100 euro heb meegenomen die ze aan de school kunnen besteden. Er wordt een eerste staff meeting gehouden waarin de leraren samen beslissen wat met de pennen en het geld te doen. Besloten wordt alle kinderen die er die dag zijn een pen te geven. De leraren zijn ook zelf gretig op de pennen. Het geld zal worden besteed aan prullebakken, gordijnen voor in het kantoor en aan tafels voor de leraren om aan te werken.

Dan wordt de dag geopend. Leerlingen in rijen, zingen het Ghanese volkslied en doen samen een gebed. De pennen worden uitgedeeld en het blijkt dat er verder geen les is de eerste dag na de vakantie. Trouwens de helft van de kinderen is er ook niet, want ze weten dat de eerste dag alleen maar gebruikt wordt om de school schoon te maken en op te ruimen. Ze vragen wel aan mij of ik een les wil geven, alle kinderen tegelijk. Gelukkig heb ik een beetje voorbereid. De kinderen zijn wel onrustig, want ze zaten niet echt te wachten op les. Ik hou de les die ik over Nederland die ik had voorbereid kort en begin snel met het uitdelen van de trekdrop die ik had meegenomen. Die werd met gemengde reacties ontvangen. De leraren vonden het niet te vreten en ze geloofden het toen ik zei dat het eigenlijk giftig was. Gelukkig had ik voor hun ook wat stroopwafels bij me, die scoren altijd.. En zo is de eerste dag alweer snel voorbij..

De Obruni meeting

Elke woensdag is er een meeting van de vrijwilligers in de stad 10 km verderop. Daar kunnen we onze eerste ervaringen uitwisselen. Daar blijkt dat ik het redelijk getroffen heb. Er is er maar eentje die een douche en een echte wc heeft. En verder hebben de meesten behoorlijk moeite met hun gebrek aan privacy en de gebrekkige communicatieve vaardigheden van de gastgezinnen. Toch is het voor mij ook wel en verademing en we blijven natuurlijk een beetje te lang hangen en het is donker als we weer terug moeten. Zitten we daar in een busje naar huis, de zwarte gezichten worden nog donkerder en als we dan langs een politie controle post komen vertelt mijn Australische vrijwilliger collega dat de politie controleert of de chauffeurs geen lijken verstopt hebben in de kofferbak. Ik voel me ff niet zo op mijn gemak, zeker als hij net 4 dorpjes eerder uitstapt..

Het schoolleven

Het leven op school blijkt een stuk chaotischer te zijn dan ik gewend ben. Het begint al bij het rooster waar niemand zich aan houdt. De leraren komen op school zodra ze daar voor hun gevoel aan toe zijn en gaan eerst eens rustig aan de tafel onder de boom zitten. Als ze dan echt niet meer weten waar ze het over moeten hebben en teveel puf hebben om te gaan slapen, besluiten ze soms om naar hun klas te gaan en daar het bord vol te kalken met ingewikkelde teksten die de leerlingen dan moeten overschrijven. Tussendoor bekken ze nog een leerling af of commanderen ze een leerling eten voor hun te halen. En dan klagen ze onder elkaar dat de leerlingen zo weinig discipline hebben..

Daar zit wel wat in, want die leerlingen zien natuurlijk ook niet meer het nut in van bijv. op tijd de les binnenkomen. Ik besluit maar een beetje relaxed te reageren op alle ongeregeldheden en met humor en positieve feedback de leerlingen een beetje te laten weten wat ik van ze verwacht. Ik kan mijn doelen maar beter niet te hoog stellen is mijn eerste gedachte. Ik hoor ook al vrij snel dat de gemiddelde score op alle toetsen daar meestal rond de 40% zit. En ik ga gewoon zelf beslissen wat ik met ze ga doen, want het hoofdstuk wat de wiskunde leraar me eerst voorstelt ziet er ingewikkeld uit en als ik hem vraag om uit te leggen wat er met bepaalde vragen bedoeld wordt komt hij er zelf ook niet uit. Ik besluit aan de gang te gaan met negatieve getallen. Voor de Engelse lessen die ik ga geven lijkt het boek ook niet echt geweldig. Het niveau van de kinderen lijkt me een stuk lager dan dat van het boek, dus ik zoek de makkelijke dingen eruit en ik heb mijn gitaar bij me. Dus we kunnen ook gaan zingen..

Ik moet de kinderen in Engels lesgeven en kom er achter dat het eigenlijk voor hun net zo goed een 2^e taal is als voor Nederlandse kinderen. Dan komt daar ook nog eens bij dat ik Amerikaans Engels spreek en zij Afrikaans Engels. Ik kan hun soms nauwelijks verstaan. Zij mij waarschijnlijk soms net zo min. En verder zijn ze niet echt gewend zelfstandig aangesproken te worden in de klas. Als ik zeg, Good morning, wordt ik in koor begroet met ‘Good morning sir, how are you?’ Als ik 1 kind vraag om voor te lezen, doet automatisch de hele klas mee. Ik hoop dat ik ze in de 3 komende weken wat bij kan brengen..

Het zingen vinden ze trouwens geweldig en ‘My Bonny is over the ocean’ zal de nummer 1 hit op school worden. Jammer dat ik geen gospelliedjes ken, want die zullen daar ook scoren.

Mijn collega’s

Zoals gezegd zijn de leraren liever lui dan moe en zitten rustig de hele dag onder de boom medelijden met zichzelf te hebben of zich af te vragen waarom ze nou zo moe zijn. Ook vinden ze dat ze te weinig betaald worden. Op mijn vraag of ze misschien niet beter een andere baan zouden kunnen nemen, krijg ik niet echt een duidelijk antwoord. Misschien kom ik direct te hard uit de hoek, maar ik probeer toch nog even voor te stellen dat als ze misschien harder zouden gaan werken de leerlingen slimmer zouden worden die weer meer zouden gaan verdienen, er meer belastinggeld te verdelen zou zijn en zij er uiteindelijk ook op vooruit zouden gaan. Maar ik weet het, ik ben te naïef. Het systeem in Ghana is te corrupt. Zodra iemand daar de macht krijgt zal die het meestal vooral gebruiken om het voor zichzelf beter te maken. Je ziet het al aan de leraren die te lui zijn om een scheet te laten en liever een leerling commanderen om het voor hun te doen..

Maar wel moet er aan de discipline van de leerlingen worden gewerkt. Tenminste dat is een van de ingebrachte punten van de vergadering. Door de leraar die ik nog geen les heb zien geven in de anderhalve week die ik op school ben geweest. Deze leraar stelt voor om de passende straf voor elk soort vergrijp op schrift te stellen. Meestal is dat een tik op de vingers met het rietje of het verzamelen van een emmer met stenen. Na de vergadering beginnen de lessen weer en vragen leerlingen uit een klas die ik niet heb of ik hun wiskunde wil geven. Ik heb me nog nooit zo vereerd gevoeld. Maar ik heb al een klas en ik vraag hun wie hun les moet geven. Net die ene strenge man. Die loopt langs en bromt dat hij nog moet eten en er zo aankomt. Meestal zeggen ze dan iets als ‘I’m coming’. En als iemand zegt I’m coming, dan gaat hij juist weg en is het de vraag of je diegene die dag nog terug ziet.

Verder heb ik ook lol met mijn collega’s. Met elke Ghanees komt er wel een moment dat ze erachter komen dat ik niet gelovig ben. Dan kunnen ze het niet opgeven om mij te overtuigen dat ik door God gecreert ben ipv mijn vader en moeder. De hoofdmeester bood me zelfs nog een trip naar het strand aan, waar hij ‘the spirits of the sea’ voor mij zou roepen. Die zouden mij meenemen de zee in en mij 4 weken later weer terug brengen. Dan zou ik wel geloven in geesten e.d. Helaas heb ik mijn vliegtuig al geboekt en met die spirits viel niet te onderhandelen of ik eerder terug zou kunnen komen. Dus dat feest ging niet door. Ik ben nog steeds niet bekeerd. De hoofdmeester heeft wel humor en nog steeds een aanstekelijke lach. Ik hoop maar dat ik hun niet teveel voor het hoofd stoot met het feit dat ik echt niet geloof. De hoofdmeester blijft benadrukken dat ik toch wel als ik weer in Nederland ben, naar de kerk moet gaan.

Cape Coast en het slavenkasteel

In het weekend ga ik met de andere vrijwilligers uit de regio op stap naar de toeristische plaatsen. En natuurlijk kan ik niet aan het slavenfort in Cape Coast voorbij gaan. Dit is wat mijn geschiedenis verbind met dat van de Ghanezen. Er wordt verteld over hoe de slaven als beesten zijn behandeld. In mijn gids over Ghana lees ik een beetje hoe de slavenhandel is begonnen en concludeer hoe wrang het is geweest dat de slaven door Afrikanen van de vijandige stam werden verkocht voor hoofdzakelijk drank en wapens. En die wapens maakte dat de stammenstrijd alleen maar heftiger werd en de behoefte aan meer wapens weer steeg en zo groeide de slavenhandel enorm uit. En dan daarna was er nog het tijdperk dat Ghana een Engelse kolonie werd. Mijn buurman uit mijn woning wees mij erop dat de Engelsen en de Nederlanders nog een schuld in te lossen hadden om de gevolgen van de slavernij te compenseren. Volgens hem was dat de reden dat Afrika zover achterliep. Helaas had ik niet het vereiste compensatie bedrag bij me. En later las ik trouwens in de Ghanese krant dat in de West Afrikaanse landen nog teveel in het verleden wordt gekeken, ipv gewerkt aan de toekomst. Uit de werklust die ik bij mijn collega leraren zag en uit het enorme paleis dat de president voor zichzelf had concludeerde ik dat de machthebbers misschien wel een beetje teveel aan zichzelf dachten om het land snel te laten groeien. Maar wie ben ik..’s Avonds gingen we naar een hotel met zwembad en gedroegen we ons even weer als de rijke toeristen. Het voelt toch dubbel..

Verkouden in Ghana

Op school zijn de leraren klagen dat het zo fris is en ze hebben ook last van hun neus. Terwijl ik nu juist eindelijk een keer een week heb dat het niet zo warm is. Als ik dan vertel dat het in Nederland 10 graden onder nul is, vragen ze me of de mensen daar dan nog naar hun werk gaan. En ’s middags hoor ik na de inauguratie rede van Barack Obama op de radio een Ghanese journalist verwonderen dat er ondanks de ‘extreme’ kou toch nog mensen bij de speech kwamen opdagen.

Het einde nadert..

De laatste week is ingegaan en ik ben de dagen aan het tellen. Ik heb met mijn reizen meestal aan het eind van de maand wel weer zin om te verkassen. Bij deze reis speelt de behoefte aan een wc, bekend eten en een douche ook behoorlijk mee. Ook begin ik nu moe te worden van de schattige kindertjes die steeds achter me aan rennen of mensen die op de foto willen of met me willen praten. En vaak vragen ze ook om geld, willen ze mijn adres of mee naar Nederland. Ik vind het vervelend voor de individuen. Ze willen het graag beter hebben, maar het systeem hier werkt tegen. Maar ook vraag ik me af hoe gelukkig ze in Nederland zouden zijn. Daar is het een stuk kouder en zullen ze ook en gaat het leven en stuk sneller..

De kinderen uit mijn gezin beginnen te vragen wat ik allemaal achterlaat als ik naar huis ga en vragen wat ik voor ze ga kopen. Het bedelen is daar zo normaal. De cultuur denkt daar volgens mij ook veel meer als een gemeenschap. Dat je je rijkdom met je familie en vrienden deelt. Tja, vandaar dat iedereen daar vrienden met me wil worden. In mijn gezin ben ik geen hongersnood tegen gekomen of ernstige ziekte. Dus ik kan zonder grote gewetensbezwaren afscheid nemen en beloof ze niet te vergeten en te schrijven. En zij hopen dat ik later zo rijk ben dat ik een huis voor ze kan kopen. We zullen het zien..

2008, Rondzwerven in Noorwegen

In 2008 ben ik totaal 9 maanden van huis geweest, waarvan 8 in Noorwegen. Onderstaande verslagen heb ik nog gevonden. Ook nog een filmpje van een optreden in Lillestrom waar ik ergens op het eind nog een van mijn 7 Noorse liedjes zing..

16 Februari 2008 Lillestrom, Noorwegen

Ik zit nu alweer bijna twee weken in Noorwegen. Na een tussenstop van twee dagen in Nederland ben ik doorgevlogen naar Oslo. Nu zit ik door de week in Lillestrom, een klein stadje dat vastligt aan Oslo, en in het weekend speel ik in Molde aan de westkust.

In Molde zit ik in een hotel dus heb mijn hotelkamer met internet hier. Lekker luxe, en er wordt voor mij gekookt hier. In Lillestrom deel ik een groot huis met 3 verdiepingen, totaal zo'n 9 mensen geloof ik. Ik zit met twee meisjes op de begane grond. Is best ok, hoewel het nogal gehorig is in het huis dus er wordt regelmatig over elkaar geklaagd daar. Ik probeer dus maar een beetje te zingen tussen 4 en 6 als er volgens mij bijna niemand is..

Verder is het hier erg ok. Alle faciliteiten zijn weer in de buurt. Ik kan weer alles kopen wat ik nodig heb. Vooral goed groente en fruit had ik gemist, dat is hier weer volop aanwezig. Een beetje duurder dat wel, maar gelukkig niet zo duur als de drank. Ik heb dan ook weer een dure smaak, want sambuca en alle mixen zijn hier even duur als een fles in Nederland volgens mij. Daarom drinkt het gros hier bier. En in grote hoeveelheden.

Het is een beetje boers volk hier. Bier en rockmuziek.. En ze lopen hier zo'n 10 a 20 jaar achter, dus je hoeft ook weinig nieuws te spelen. Ze willen toch steeds weer Bon Jovi, country muziek en de Wild Rover. En pianisten worden hier wel gewaardeerd. Voor je het weet zit een hele groep om de piano. Probeert mee te lallen op de muziek. Soms moet ik oppassen dat ze niet op de piano gaan liggen of zelf ook achter de piano willen gaan zitten. Maar ik heb nog geen aanvaring met mensen met kwade dronk gehad. Wel vorige week iemand die over wat apparatuur viel met zijn glas bier. Van dat bier kreeg ik pas later door toen ik ineens een enorm lawaai uit de speakers hoorde. Kortsluiting.. Gelukkig niet mijn spullen.

Het is hier al met al best geinig. Dus ik kom hier nog wel een keertje weer. In april en mei ben ik Nederland. In mei speel ik volgens mij in Leiden. En in juni t/m september ben ik weer op stap. Waarschijnlijk in de VS en ergens anders. En daarna zien we het wel weer. Voorlopig hou ik het nog wel even uit zo. Hoewel ik ook wel de voordelen van een vaste plek meer ga waarderen..

6 maart 2008 Trondheim, Noorwegen

Afgelopen zondag was het na een maand weer tijd om te verhuizen. Nu naar Trondheim, ietsje meer naar het noorden. Dat is te merken want hier sneeuwt het weer. Afgewisseld met regen weliswaar.

Ik moet zeggen dat ik wel een beetje moe begin te worden van het verhuizen. Dat komt dan ook goed uit, want volgende maand heb ik een maandje vrij en daarna speel ik nog een maand in Leiden.

De zomer speel ik weer 3 maanden in Noorwegen, maar dan wel op plaatsen waar ik al ben geweest. Het is hier nl. verder best leuk om te spelen en straks met mooi weer is het ook vast ook leuk om verder rond te kijken. Op dit moment besteed ik de meeste tijd aan het vinden van mijn weg in de stad, het uitvinden wat voor liedjes ze leuk vinden en me daaraan aanpassen. Meestal na een week is het dan weer relaxt spelen.

Na 4 maanden weg te zijn, wil ik ook wel weer eens een keertje naar huis. Het is leuk dat ik straks ook een paar plaatsen heb in Noorwegen om te spelen. En ik wil nog meer van de wereld zien, dus waarschijnlijk ga ik september nog ergens anders naartoe. Ik denk dat het dan nog even een maand de VS wordt..

4 april 2008, weer thuis

Na 5 maanden ben ik eindelijk een week geleden thuisgekomen. Het is fijn om weer thuis bij familie te zijn. Heb ook een paar vrienden alweer gezien. Sinds 5 maanden ook weer voor het eerst gefietst, dat was wel apart. Ik voel me nu een beetje op vakantie in eigen land. Ik ben nu bij mijn ouders in Drenthe. En rij zo nu en dan richting de randstad

Het voelt hier drukker dan in Noorwegen. Ik ben nog in Katwijk geweest, het viel me op dat daar ook zoveel mensen waren. Heb nog niet de neiging om in Nederland te blijven. De komende twee maanden wel. Deze maand heb ik niet veel op het programma staan. Een paar optredens en verder gebruik ik de tijd om te relaxen, vrienden te zien, muziek te maken. Ik wil wat dingen opnemen en ook zelf wat gaan schrijven. Maar goed, de maand is zo voorbij en volgende maand speel ik van zondag t/m donderdag in een cafe in Leiden. Studio de Veste heet het, dus als je zin hebt kom ff langs.. (kijk ook op www.studiodeveste.nl)

Juni t/m augustus ben ik weer in Noorwegen en daarna weet ik nog niet. Maar ik heb nog wel plannen om wat meer te gaan zien. Maar nog geen concrete plannen. Het reizen werd wel een beetje eenzaam op het eind. Gelukkig zat ik de laatste maand steeds op dezelfde plek en ben ik een paar leuke mensen tegen gekomen. En ik denk dat ik straks na twee maanden Nederland ook wel weer klaar ben om weer op pad te gaan..

21 juli 2008, waar is thuis?

Voordat ik voor de tweede keer terugkom in Nederland, misschien toch wel aardig om weer een blog te schrijven. Ik ging na 2 maanden NL, waarin ik toch weer veel heb gespeeld en gepraat met potentiele werkgevers, een beetje moe weer terug naar Noorwegen. Kon ik beginnen met 6 dagen in de week. Maar goed, in ieder geval hoefde ik behalve elke avond van 11 tot 3 mijn showtje doen verder nergens over na te denken. Dus veel slapen..

Ik had dit voorjaar besloten om in de zomer weer terug te gaan naar de plaatsen waar ik al geweest was, want ik heb gemerkt dat het tijd en energie kost om te groeien in de plaats waar ik speel. Uitzoeken wat de favoriete liedjes zijn, mensen leren kennen etc. Dus in de zomer weer terug naar de reeds bekende plaatsen Trondheim, Lillestrom en Molde.

Trondheim (juni) was een leuke plaats om te spelen, er wonen veel studenten en die moeten natuurlijk feestvieren, eerste twee weken hadden ze tentamenfeesten. Dolle pret, daarna gingen de helft op vakantie.. Nu ben ik alweer twee weken bezig in Lillestrom. Hier speel ik 4 avonden. Dus meer tijd om rond te hangen, te genieten van de mooie natuur in Noorwegen en om eens op stap te gaan in Oslo. Op zich niet veel nieuws, want ik ben zowel in Trondheim als in Lillestrom al eerder geweest. Wel leuk dat ik dezelfde mensen weer tegenkom en ze ook beter leer kennen. Dus gisteren met wat mensen van de bar wezen drinken in Oslo.

Volgende maand in Molde speel ik alleen in weekenden en ga ik door de week een beetje rondreizen in Noorwegen. In september ben ik weer een maandje thuis en dan oktober en november in Sundalsora en Trondheim.

Het spelen in Noorwegen is ok. Door de week kan het rustig zijn, maar in de weekenden is het altijd feest. Toch begint bij de routine en verveling weer in te sluipen. Ik had ook vergeten echt vakantie te houden. Dus heb ik besloten vanaf december weer even wat anders te doen. Nog niet veel gepland. Het enige dat vast staat is dat ik in december in NL ben en in maart in Curacao. Tussendoor ga ik misschien maar eens als toerist op pad. Maar wie weet komt er nog iets interessants tussendoor..

Het reizen blijft nog leuk. Het enige wat ik wel eens mis is mensen om me heen die me goed kennen. Het is fijn als ik me niet elke keer hoeft voor te stellen en mijn plaats te bepalen in de orde. Ook kan het soms lastig zijn dat ik de taal niet spreek, hoewel de noren allemaal goed Engels spreken en meestal ook wel hun best doen om dingen voor mij te vertalen. Daarom ga ik volgend jaar misschien weer vaker in Nederland spelen, maar de kans is ook groot dat ik vanaf mei weer een aantal keer naar de bekende plaatsen in Noorwegen ga.

Augustus 2007, Noorwegen als vakantieland

Deze maand speelde ik alleen maar in de weekenden en heb ik door de week de tijd genomen om een beetje rond te reizen. Dat was erg leuk, vooral als je van ruige landschappen houdt. Ik maar een klein stukje kunnen bekijken omdat Noorwegen nou eenmaal erg groot is en de wegen vrij klein. Meestal rij je hier maximaal 90 km per uur.

Ik heb deels samen met familie de fjorden bekeken tussen Molde en Bergen. Ook in Bergen zelf heb ik nog rondgelopen. Dit is de meest interessante en culturele stad van Noorwegen zeggen ze. Het ziet er erg leuk uit. Ik was helaas niet op het moment van het jaarlijkse muziekfestival.

De fjorden zijn allemaal een beetje verschillend. De meeste indrukwekkende was het Geiranger fjord, wat eindigt in een diepe vallei met enorme watervallen. Watervallen, beekjes en stromen heb je hier trouwens in overvloed. Ik moest me er van weerhouden om niet steeds weer een foto te maken van elk nieuw ontdekt watergeweld.

Het was een genot om van Molde naar Bergen te rijden en weer terug, hoewel de Noren zelf mij voor gek verklaren (misschien de Nederlanders ook). Die nemen liever het vliegtuig voor dit soort afstanden. Ik zit nu precies in het midden en slaap in een hut met uitzicht op het Sognefjord. Die hutten zijn geweldig. Warmer dan een tent en meer buiten en ook goedkoper dan een hotel. Zeker als je met meer mensen zo’n hut deelt. Vannacht kan ik kiezen in welk stapelbed ik boven of onder ga liggen..

Dit weekend nog spelen en dan rij ik ook weer in 3 dagen naar huis. Even weer een maandje in Nederland. Familie en vrienden zien en de batterij weer opladen voor straks weer de laatste 2 maanden Noorwegen dit jaar..

25 oktober 2008, terug in Noorwegen

Na een maandje Nederland ben ik weer terug in Noorwegen. Dit keer goed uitgerust. In Nederland heb ik me voornamelijk bezig gehouden met schrijven en opnemen van eigen liedjes en ik verwacht eind dit jaar, begin volgend jaar ook wat te kunnen laten horen.

Nu ik voor de derde keer in Noorwegen ben, begin ik toch meer interesse te krijgen voor de taal. Nadat ik van de lokalen hier de Noorse versies van 'neuken in de keuken' allemaal heb geleerd, vond ik het toch tijd om eens serieus te gaan verdiepen in de Noorse spelling en grammatica. Zeker omdat ik in mei alweer een contract heb voor Trondheim en zeer waarschijnlijk ook later volgend jaar meer in Noorwegen zal spelen.

Maar voor december t/m april heb ik andere plannen. December en februari ben ik in NL, dan ga ik bezig met het opnemen van eigen muziek. Voor januari ben ik bezig een soort vrijwilligersvakantie te regelen in Ghana. En in maart speel ik de hele maand in Curacao. Dan in april ga ik waarschijnlijk nog wat weken in de VS begeven. Op bezoek bij kennissen daar die ik vorig jaar ben tegen gekomen op de maagdeneilanden.

Van deze twee maanden in Noorwegen heb ik nu de eerste 3 weken erop zitten. Dat was in Sunndalsora. Een klein fabrieksplaatsje aan het eind van het Sunnfjord. Er staat hier een grote aluminiumfabriek en daar werkt volgens mij 80% van de mensen hier. Dat zijn er dan 4000. De andere 1000 werken in het hotel, de bar of de winkel of zijn alcoholist. Oja er staat ook nog een kerk, dus er zal ook nog een dominee zijn..

Maar goed, ondanks het kleine aantal mensen. Het was er wel gezellig. Bezoekersaantallen in de Rushy's saloon waar ik speelde varieerden van 2 op een dinsdag tot 200 op een zaterdag. Maar elke avond was het gezellig en bijna elke avond werd ik ook wel uitgenodigd voor een van de beruchte Noorse gewoontes, de afterparty. In het noors heet dat Nachspiel. De noren drinken eigenlijk vooral thuis. Eerst Vorspiel, indrinken tot je net niet laveloos bent. Dan in de kroeg nog twee biertjes nemen en als je dan nog niet omvalt ben je klaar voor Nachspiel. Omdat ik het Vorspiel altijd mis en die twee biertjes niet zoveel uithalen heb ik nu een goed beeld gekregen van dit deel van de Noorse cultuur. Er lopen ook hier volgens mij een hoop alcholisten rond..

Ik heb in Sunndalsora nog een korte rondleiding gehad door de omgeving die erg mooi is. Sunndalsora zti vlakbij het bergplateau Dovrefjell en aan het Sunnfjord. Daar heb ik een aantal plaatjes van geschoten.

Inmiddels zit ik alweer in Lillestrom, dat is redelijk bekend verhaal en volgende maand in Trondheim. Dat wordt ook alweer voor de derde keer. Omdat ik nu steeds meer mensen daar leer kennen en beter weet welke nummers te spelen wordt ook dat steeds leuker. Dus als ik straks de taal ook nog spreek kan ik hier blijven wonen. Of misschien dat ik straks na Curacao, toch weer in het Caribisch gebied wil wonen..