In Ghana weer eens voor de klas, als vrijwilliger (januari 2009)

Hier nog een oud blog van januari 2009. Mijn droom was verschillende delen van de wereld te zien en ook iets van de cultuur mee te krijgen. In Afrika kon ik zo snel niet een pianobar of zoiets vinden. Dus dan nog maar weer voor de klas. Ik gaf wiskunde, Engels en alle andere vakken die de leraren zelf niet wilden doen.. ;)

filmpjes heb ik nog van: lesgeven, dansen, zingen in de klas, koken, water halen

De heenreis

Met 3 andere vrijwilligers reis ik af naar Accra, met Royal Air Maroc. Zoals vaker voor zal komen deze maand, begint de reis met wachten.. Vertraging en lange wachttijd op Casablanca. Zo worden we langzaam voorbereid op het Ghanese leven. Bij de tussenstop in Marocco maken we ook kennis met de eerste flirtende man. Een van de meisjes vraagt aan een douane officier waar onze volgende gate is. Deze officier vraagt alleen haar mee te komen en laat haar eerst even zijn werkplek zien om daarna ons naar de verkeerde uitgang te wijzen. Dus nu toch maar beter ergens bij de balie vragen.

We komen natuurlijk veilig aan in Accra, waar we opgevangen worden door allemaal erg vriendelijke taxi chauffeurs. Ze houden de reputatie van Ghana hoog als meest vriendelijk land wordt. Als ze erachter komen dat we al opgehaald worden, dat we hun diensten niet nodig hebben en ook geen geld hebben bedelen ze uiteindelijk om koekjes of snoep. Daar hebben we nog wel wat van. Dit blijkt hier dus al een luxe te zijn.

Zo begint de introductieweek in Accra, waarbij we langzaam zullen kennis maken met de Ghanese man. Nou ja, de vrouwen maken kennis met menige man. En elk van hen hoopt ook nog de aanstaande man te zijn. En ik heb in 2 dagen hier meer vrienden gemaakt dan in alle voorgaande jaren uit mijn leven.

Met een stuk of 20 andere vrijwilligers gaan we naar de markt, het strand naar een museum over de eerste president van onafhankelijk Ghana en ’s avonds naar de bar. Het is eerst even wennen aan de vieze omgeving, alle rommel op straat en het feit dat we enorm veel rijker zijn dan de mensen die we tegenkomen. Maar gelukkig zijn er ook een hoop plaatsen, waar het allemaal nog redelijk uitziet volgens onze standaard. En hoewel de straal niet zo hard is en de gootsteen verstopt. We hebben nog stromend water in het hostel en internet is er ook..

We krijgen door de erg vriendelijke coördinatrice van de vrijwilligersorganisatie uitleg over de cultuurverschillen en tips hoe om te gaan met onze gastgezinnen de volgende week. Ook kookles en een beetje les in een van de ca. 20 verschillende gesproken talen in Ghana. Ik dacht dat Ghana een Engelstalig land was. Officieel wel, maar de werkelijkheid is anders. In de stad spreken ze best goed Engels. Op het platteland valt dat flink tegen. En ik moet ze les geven...

De introductieweek waarin we met Nederlanders, Duitsers en veel Noren veel lol heb over alle dingen die we meemaken vliegt snel om. Het is tijd om te gaan beginnen aan het volgende plan, het vrijwilligers project.

Eerse dag in een gezin uit een andere wereld

Na twee uur reizen, waarbij om de beurt een vrijwilliger bij een gezin wordt gedropt ben ik bij de 8^e stop aan de beurt. Wie zal mij ontvangen? Wordt ik net als een van mijn voorgangers omhelst door een grote mama met nog 5 tanden? Of kom ik in een groot luxe huis als een ander meisje?

Mijn gastvader blijkt een apotheker. Dat is leuk, want mijn ouders hebben ook een apotheek. Hij heet me heel erg welkom en brengt me naar zijn huis, waar ik zijn vrouw ontmoet. Die spreekt 3 woorden Engels en vader laat mij kort het huis, mijn kamer en de wc zien. Hij moet al snel weer terug naar de winkel, dus ik besluit mijn kamer maar te gaan inrichten want met de moeder valt niet heel veel te bespreken. Mijn kamer ziet er goed uit. Twee bedden en genoeg ruimte. Ook een ventilator, die op de dagen dat de electriciteit voldoende werkt, ook echt draait. In ieder geval niet de eerste nacht. Dus die blijkt zweten..

Al snel komen er kinderen binnen en blijkt dat er een hoop meer mensen om de binnenplaats wonen en het is voor mij even uitzoeken wie nou wel bij het gezin hoort en wie nou niet. Want ik had in Nederland cadeautjes gekocht en er was mij verteld dat ik die het beste meteen kon geven. De kinderen zijn al aan het onderzoeken wat ik voor hun heb meegenomen en zodra ik al mijn cadeaus naar mijn beste geweten heb verdeeld. Zijn de kinderen blij en gaan ze vredig spelen en ga ik er maar een beetje tussen zitten. Gelukkig wordt ik meegenomen op pad om water te halen en ga ik ook mee met de dochter van de buurvrouw chocolademelk verkopen aan de straat. Het voelt onwennig om tussen alle huizen door te lopen. Daar loop ik dan als de enige witte man in het dorp tussen armoedige huizen. En het is niet helemaal duidelijk of je nou op een pad loopt of bij iemand op het erf staat. Maar goed, dat blijkt ook niet zoveel uit te maken want iedereen roept Obruni (witte man) zodra ze me zien en ze willen allemaal met me praten. Ik voel me al snel als een witte Michael Jackson die graag kroeshaar wil hebben en een negerneus. Dan viel ik in ieder geval wat minder op. Maar er zijn ook leuke mensen bij die interessante dingen kunnen vertellen. En de kindertjes zijn schattig. Ik heb me nog nooit zo’n grote kindervriend gevoeld..

Langzamerhand wordt ik een beetje meer vertrouwd met mijn nieuwe omgeving. Behalve dan de wc. Die gaat niet wennen. Ik wist niet dat ik zo moeilijk daarin zou zijn. Of misschien had ik gewoon langer dan 3 weken nodig om vriendschap te sluiten met de kakkerlakken die mij begroetten elke keer als ik de deksel van de wc put haalde. Na mijn eerste diner, fufu met kippesoep, dat is nog best te eten, ben ik al vrij snel toe aan mijn bed. Ik zal de rest van mijn verblijf meestal tussen acht en negen gaan slapen om ’s ochtends rond vieren gewekt te worden door de haan of gezang uit de moskee in de buurt..

Het gezinsleven

Na verloop van tijd wordt duidelijk wie nou precies wel om de binnenplaats woont en wie niet. Er woont mijn gastgezin met 4 kinderen. Varierend van 4 t/m 17. Nog een jonge buurvrouw met 2 kleine dochtertjes. Een jonge basisschool leraar is mijn buurman en dan woont er nog de buurvrouw met haar dochter van 17. Die zonderen zich een beetje af van de groep, maar de dochter neemt me wel zo nu en dan mee naar haar hun kraampje aan de straat. En vlakbij dat kraampje staat dan de winkel van mijn vader. Een mini apotheekje. Om mijn gezondheid hoef ik me dus niet druk te maken, lijkt me..

Ik moet ook al de tweede dag mijn kleren wassen, dus ik gooi ze op de grote wasberg die er al ligt en bied aan om het samen te wassen. Dat doe ik gezellig met mijn zus van 17. Wel een hoop werk en vermoeiend. Ook mijn handen worden rauw van het schuren. Maar wel lekker om een beetje met water bezig te zijn met die brandende zon.

Daarna krijg ik lunch, die wordt net als de andere maaltijden op mijn kamer neergezet. Dit keer een saus met vis en yam, een soort aardappel. Ik krijg 6 grote stukken yam, waarvan ik er maar anderhalf opeet. Mijn zus reageert teleurgesteld als ze mijn bord komt ophalen. Ik lust geen yam, concludeert ze. Uiteindelijk wennen ze er wel aan dat ik gewoon meestal aan de helft wel genoeg heb van alle hoeveelheden. En na verloop van tijd raak ik ook meer gewend aan het eten, worden mijn darmen rustiger en ga ik meer eten.

Mijn broertje van 4 is erg blij met de auto die ik hem heb gegeven en is erg aanhankelijk. Leuk. Mijn broertje van 14 blijkt op een kostschool te zitten, maar zijn vriendje is er wel en die speelt ook veel met mijn zusje van 10. Door met hun te spelen kom ik er een beetje achter wat het niveau van hun Engels en ook rekenen is. Een beetje lager dan ik had verwacht. Ik ben al een beetje zenuwachtig voor mijn eerste schooldag.

De eerste schooldag

Ik wordt door mijn vader ’s ochtends naar school gebracht en voorgesteld aan de hoofdmeester. Een joviale man met een aanstekelijke lach. Ik heb een zak met zo’n 80 pennen en potloden bij me en kan die aan hem overhandigen. Hij is erg dankbaar en hij is ook erg blij als ik hem vertel dat ik 100 euro heb meegenomen die ze aan de school kunnen besteden. Er wordt een eerste staff meeting gehouden waarin de leraren samen beslissen wat met de pennen en het geld te doen. Besloten wordt alle kinderen die er die dag zijn een pen te geven. De leraren zijn ook zelf gretig op de pennen. Het geld zal worden besteed aan prullebakken, gordijnen voor in het kantoor en aan tafels voor de leraren om aan te werken.

Dan wordt de dag geopend. Leerlingen in rijen, zingen het Ghanese volkslied en doen samen een gebed. De pennen worden uitgedeeld en het blijkt dat er verder geen les is de eerste dag na de vakantie. Trouwens de helft van de kinderen is er ook niet, want ze weten dat de eerste dag alleen maar gebruikt wordt om de school schoon te maken en op te ruimen. Ze vragen wel aan mij of ik een les wil geven, alle kinderen tegelijk. Gelukkig heb ik een beetje voorbereid. De kinderen zijn wel onrustig, want ze zaten niet echt te wachten op les. Ik hou de les die ik over Nederland die ik had voorbereid kort en begin snel met het uitdelen van de trekdrop die ik had meegenomen. Die werd met gemengde reacties ontvangen. De leraren vonden het niet te vreten en ze geloofden het toen ik zei dat het eigenlijk giftig was. Gelukkig had ik voor hun ook wat stroopwafels bij me, die scoren altijd.. En zo is de eerste dag alweer snel voorbij..

De Obruni meeting

Elke woensdag is er een meeting van de vrijwilligers in de stad 10 km verderop. Daar kunnen we onze eerste ervaringen uitwisselen. Daar blijkt dat ik het redelijk getroffen heb. Er is er maar eentje die een douche en een echte wc heeft. En verder hebben de meesten behoorlijk moeite met hun gebrek aan privacy en de gebrekkige communicatieve vaardigheden van de gastgezinnen. Toch is het voor mij ook wel en verademing en we blijven natuurlijk een beetje te lang hangen en het is donker als we weer terug moeten. Zitten we daar in een busje naar huis, de zwarte gezichten worden nog donkerder en als we dan langs een politie controle post komen vertelt mijn Australische vrijwilliger collega dat de politie controleert of de chauffeurs geen lijken verstopt hebben in de kofferbak. Ik voel me ff niet zo op mijn gemak, zeker als hij net 4 dorpjes eerder uitstapt..

Het schoolleven

Het leven op school blijkt een stuk chaotischer te zijn dan ik gewend ben. Het begint al bij het rooster waar niemand zich aan houdt. De leraren komen op school zodra ze daar voor hun gevoel aan toe zijn en gaan eerst eens rustig aan de tafel onder de boom zitten. Als ze dan echt niet meer weten waar ze het over moeten hebben en teveel puf hebben om te gaan slapen, besluiten ze soms om naar hun klas te gaan en daar het bord vol te kalken met ingewikkelde teksten die de leerlingen dan moeten overschrijven. Tussendoor bekken ze nog een leerling af of commanderen ze een leerling eten voor hun te halen. En dan klagen ze onder elkaar dat de leerlingen zo weinig discipline hebben..

Daar zit wel wat in, want die leerlingen zien natuurlijk ook niet meer het nut in van bijv. op tijd de les binnenkomen. Ik besluit maar een beetje relaxed te reageren op alle ongeregeldheden en met humor en positieve feedback de leerlingen een beetje te laten weten wat ik van ze verwacht. Ik kan mijn doelen maar beter niet te hoog stellen is mijn eerste gedachte. Ik hoor ook al vrij snel dat de gemiddelde score op alle toetsen daar meestal rond de 40% zit. En ik ga gewoon zelf beslissen wat ik met ze ga doen, want het hoofdstuk wat de wiskunde leraar me eerst voorstelt ziet er ingewikkeld uit en als ik hem vraag om uit te leggen wat er met bepaalde vragen bedoeld wordt komt hij er zelf ook niet uit. Ik besluit aan de gang te gaan met negatieve getallen. Voor de Engelse lessen die ik ga geven lijkt het boek ook niet echt geweldig. Het niveau van de kinderen lijkt me een stuk lager dan dat van het boek, dus ik zoek de makkelijke dingen eruit en ik heb mijn gitaar bij me. Dus we kunnen ook gaan zingen..

Ik moet de kinderen in Engels lesgeven en kom er achter dat het eigenlijk voor hun net zo goed een 2^e taal is als voor Nederlandse kinderen. Dan komt daar ook nog eens bij dat ik Amerikaans Engels spreek en zij Afrikaans Engels. Ik kan hun soms nauwelijks verstaan. Zij mij waarschijnlijk soms net zo min. En verder zijn ze niet echt gewend zelfstandig aangesproken te worden in de klas. Als ik zeg, Good morning, wordt ik in koor begroet met ‘Good morning sir, how are you?’ Als ik 1 kind vraag om voor te lezen, doet automatisch de hele klas mee. Ik hoop dat ik ze in de 3 komende weken wat bij kan brengen..

Het zingen vinden ze trouwens geweldig en ‘My Bonny is over the ocean’ zal de nummer 1 hit op school worden. Jammer dat ik geen gospelliedjes ken, want die zullen daar ook scoren.

Mijn collega’s

Zoals gezegd zijn de leraren liever lui dan moe en zitten rustig de hele dag onder de boom medelijden met zichzelf te hebben of zich af te vragen waarom ze nou zo moe zijn. Ook vinden ze dat ze te weinig betaald worden. Op mijn vraag of ze misschien niet beter een andere baan zouden kunnen nemen, krijg ik niet echt een duidelijk antwoord. Misschien kom ik direct te hard uit de hoek, maar ik probeer toch nog even voor te stellen dat als ze misschien harder zouden gaan werken de leerlingen slimmer zouden worden die weer meer zouden gaan verdienen, er meer belastinggeld te verdelen zou zijn en zij er uiteindelijk ook op vooruit zouden gaan. Maar ik weet het, ik ben te naïef. Het systeem in Ghana is te corrupt. Zodra iemand daar de macht krijgt zal die het meestal vooral gebruiken om het voor zichzelf beter te maken. Je ziet het al aan de leraren die te lui zijn om een scheet te laten en liever een leerling commanderen om het voor hun te doen..

Maar wel moet er aan de discipline van de leerlingen worden gewerkt. Tenminste dat is een van de ingebrachte punten van de vergadering. Door de leraar die ik nog geen les heb zien geven in de anderhalve week die ik op school ben geweest. Deze leraar stelt voor om de passende straf voor elk soort vergrijp op schrift te stellen. Meestal is dat een tik op de vingers met het rietje of het verzamelen van een emmer met stenen. Na de vergadering beginnen de lessen weer en vragen leerlingen uit een klas die ik niet heb of ik hun wiskunde wil geven. Ik heb me nog nooit zo vereerd gevoeld. Maar ik heb al een klas en ik vraag hun wie hun les moet geven. Net die ene strenge man. Die loopt langs en bromt dat hij nog moet eten en er zo aankomt. Meestal zeggen ze dan iets als ‘I’m coming’. En als iemand zegt I’m coming, dan gaat hij juist weg en is het de vraag of je diegene die dag nog terug ziet.

Verder heb ik ook lol met mijn collega’s. Met elke Ghanees komt er wel een moment dat ze erachter komen dat ik niet gelovig ben. Dan kunnen ze het niet opgeven om mij te overtuigen dat ik door God gecreert ben ipv mijn vader en moeder. De hoofdmeester bood me zelfs nog een trip naar het strand aan, waar hij ‘the spirits of the sea’ voor mij zou roepen. Die zouden mij meenemen de zee in en mij 4 weken later weer terug brengen. Dan zou ik wel geloven in geesten e.d. Helaas heb ik mijn vliegtuig al geboekt en met die spirits viel niet te onderhandelen of ik eerder terug zou kunnen komen. Dus dat feest ging niet door. Ik ben nog steeds niet bekeerd. De hoofdmeester heeft wel humor en nog steeds een aanstekelijke lach. Ik hoop maar dat ik hun niet teveel voor het hoofd stoot met het feit dat ik echt niet geloof. De hoofdmeester blijft benadrukken dat ik toch wel als ik weer in Nederland ben, naar de kerk moet gaan.

Cape Coast en het slavenkasteel

In het weekend ga ik met de andere vrijwilligers uit de regio op stap naar de toeristische plaatsen. En natuurlijk kan ik niet aan het slavenfort in Cape Coast voorbij gaan. Dit is wat mijn geschiedenis verbind met dat van de Ghanezen. Er wordt verteld over hoe de slaven als beesten zijn behandeld. In mijn gids over Ghana lees ik een beetje hoe de slavenhandel is begonnen en concludeer hoe wrang het is geweest dat de slaven door Afrikanen van de vijandige stam werden verkocht voor hoofdzakelijk drank en wapens. En die wapens maakte dat de stammenstrijd alleen maar heftiger werd en de behoefte aan meer wapens weer steeg en zo groeide de slavenhandel enorm uit. En dan daarna was er nog het tijdperk dat Ghana een Engelse kolonie werd. Mijn buurman uit mijn woning wees mij erop dat de Engelsen en de Nederlanders nog een schuld in te lossen hadden om de gevolgen van de slavernij te compenseren. Volgens hem was dat de reden dat Afrika zover achterliep. Helaas had ik niet het vereiste compensatie bedrag bij me. En later las ik trouwens in de Ghanese krant dat in de West Afrikaanse landen nog teveel in het verleden wordt gekeken, ipv gewerkt aan de toekomst. Uit de werklust die ik bij mijn collega leraren zag en uit het enorme paleis dat de president voor zichzelf had concludeerde ik dat de machthebbers misschien wel een beetje teveel aan zichzelf dachten om het land snel te laten groeien. Maar wie ben ik..’s Avonds gingen we naar een hotel met zwembad en gedroegen we ons even weer als de rijke toeristen. Het voelt toch dubbel..

Verkouden in Ghana

Op school zijn de leraren klagen dat het zo fris is en ze hebben ook last van hun neus. Terwijl ik nu juist eindelijk een keer een week heb dat het niet zo warm is. Als ik dan vertel dat het in Nederland 10 graden onder nul is, vragen ze me of de mensen daar dan nog naar hun werk gaan. En ’s middags hoor ik na de inauguratie rede van Barack Obama op de radio een Ghanese journalist verwonderen dat er ondanks de ‘extreme’ kou toch nog mensen bij de speech kwamen opdagen.

Het einde nadert..

De laatste week is ingegaan en ik ben de dagen aan het tellen. Ik heb met mijn reizen meestal aan het eind van de maand wel weer zin om te verkassen. Bij deze reis speelt de behoefte aan een wc, bekend eten en een douche ook behoorlijk mee. Ook begin ik nu moe te worden van de schattige kindertjes die steeds achter me aan rennen of mensen die op de foto willen of met me willen praten. En vaak vragen ze ook om geld, willen ze mijn adres of mee naar Nederland. Ik vind het vervelend voor de individuen. Ze willen het graag beter hebben, maar het systeem hier werkt tegen. Maar ook vraag ik me af hoe gelukkig ze in Nederland zouden zijn. Daar is het een stuk kouder en zullen ze ook en gaat het leven en stuk sneller..

De kinderen uit mijn gezin beginnen te vragen wat ik allemaal achterlaat als ik naar huis ga en vragen wat ik voor ze ga kopen. Het bedelen is daar zo normaal. De cultuur denkt daar volgens mij ook veel meer als een gemeenschap. Dat je je rijkdom met je familie en vrienden deelt. Tja, vandaar dat iedereen daar vrienden met me wil worden. In mijn gezin ben ik geen hongersnood tegen gekomen of ernstige ziekte. Dus ik kan zonder grote gewetensbezwaren afscheid nemen en beloof ze niet te vergeten en te schrijven. En zij hopen dat ik later zo rijk ben dat ik een huis voor ze kan kopen. We zullen het zien..

2008, Rondzwerven in Noorwegen

In 2008 ben ik totaal 9 maanden van huis geweest, waarvan 8 in Noorwegen. Onderstaande verslagen heb ik nog gevonden. Ook nog een filmpje van een optreden in Lillestrom waar ik ergens op het eind nog een van mijn 7 Noorse liedjes zing..

16 Februari 2008 Lillestrom, Noorwegen

Ik zit nu alweer bijna twee weken in Noorwegen. Na een tussenstop van twee dagen in Nederland ben ik doorgevlogen naar Oslo. Nu zit ik door de week in Lillestrom, een klein stadje dat vastligt aan Oslo, en in het weekend speel ik in Molde aan de westkust.

In Molde zit ik in een hotel dus heb mijn hotelkamer met internet hier. Lekker luxe, en er wordt voor mij gekookt hier. In Lillestrom deel ik een groot huis met 3 verdiepingen, totaal zo'n 9 mensen geloof ik. Ik zit met twee meisjes op de begane grond. Is best ok, hoewel het nogal gehorig is in het huis dus er wordt regelmatig over elkaar geklaagd daar. Ik probeer dus maar een beetje te zingen tussen 4 en 6 als er volgens mij bijna niemand is..

Verder is het hier erg ok. Alle faciliteiten zijn weer in de buurt. Ik kan weer alles kopen wat ik nodig heb. Vooral goed groente en fruit had ik gemist, dat is hier weer volop aanwezig. Een beetje duurder dat wel, maar gelukkig niet zo duur als de drank. Ik heb dan ook weer een dure smaak, want sambuca en alle mixen zijn hier even duur als een fles in Nederland volgens mij. Daarom drinkt het gros hier bier. En in grote hoeveelheden.

Het is een beetje boers volk hier. Bier en rockmuziek.. En ze lopen hier zo'n 10 a 20 jaar achter, dus je hoeft ook weinig nieuws te spelen. Ze willen toch steeds weer Bon Jovi, country muziek en de Wild Rover. En pianisten worden hier wel gewaardeerd. Voor je het weet zit een hele groep om de piano. Probeert mee te lallen op de muziek. Soms moet ik oppassen dat ze niet op de piano gaan liggen of zelf ook achter de piano willen gaan zitten. Maar ik heb nog geen aanvaring met mensen met kwade dronk gehad. Wel vorige week iemand die over wat apparatuur viel met zijn glas bier. Van dat bier kreeg ik pas later door toen ik ineens een enorm lawaai uit de speakers hoorde. Kortsluiting.. Gelukkig niet mijn spullen.

Het is hier al met al best geinig. Dus ik kom hier nog wel een keertje weer. In april en mei ben ik Nederland. In mei speel ik volgens mij in Leiden. En in juni t/m september ben ik weer op stap. Waarschijnlijk in de VS en ergens anders. En daarna zien we het wel weer. Voorlopig hou ik het nog wel even uit zo. Hoewel ik ook wel de voordelen van een vaste plek meer ga waarderen..

6 maart 2008 Trondheim, Noorwegen

Afgelopen zondag was het na een maand weer tijd om te verhuizen. Nu naar Trondheim, ietsje meer naar het noorden. Dat is te merken want hier sneeuwt het weer. Afgewisseld met regen weliswaar.

Ik moet zeggen dat ik wel een beetje moe begin te worden van het verhuizen. Dat komt dan ook goed uit, want volgende maand heb ik een maandje vrij en daarna speel ik nog een maand in Leiden.

De zomer speel ik weer 3 maanden in Noorwegen, maar dan wel op plaatsen waar ik al ben geweest. Het is hier nl. verder best leuk om te spelen en straks met mooi weer is het ook vast ook leuk om verder rond te kijken. Op dit moment besteed ik de meeste tijd aan het vinden van mijn weg in de stad, het uitvinden wat voor liedjes ze leuk vinden en me daaraan aanpassen. Meestal na een week is het dan weer relaxt spelen.

Na 4 maanden weg te zijn, wil ik ook wel weer eens een keertje naar huis. Het is leuk dat ik straks ook een paar plaatsen heb in Noorwegen om te spelen. En ik wil nog meer van de wereld zien, dus waarschijnlijk ga ik september nog ergens anders naartoe. Ik denk dat het dan nog even een maand de VS wordt..

4 april 2008, weer thuis

Na 5 maanden ben ik eindelijk een week geleden thuisgekomen. Het is fijn om weer thuis bij familie te zijn. Heb ook een paar vrienden alweer gezien. Sinds 5 maanden ook weer voor het eerst gefietst, dat was wel apart. Ik voel me nu een beetje op vakantie in eigen land. Ik ben nu bij mijn ouders in Drenthe. En rij zo nu en dan richting de randstad

Het voelt hier drukker dan in Noorwegen. Ik ben nog in Katwijk geweest, het viel me op dat daar ook zoveel mensen waren. Heb nog niet de neiging om in Nederland te blijven. De komende twee maanden wel. Deze maand heb ik niet veel op het programma staan. Een paar optredens en verder gebruik ik de tijd om te relaxen, vrienden te zien, muziek te maken. Ik wil wat dingen opnemen en ook zelf wat gaan schrijven. Maar goed, de maand is zo voorbij en volgende maand speel ik van zondag t/m donderdag in een cafe in Leiden. Studio de Veste heet het, dus als je zin hebt kom ff langs.. (kijk ook op www.studiodeveste.nl)

Juni t/m augustus ben ik weer in Noorwegen en daarna weet ik nog niet. Maar ik heb nog wel plannen om wat meer te gaan zien. Maar nog geen concrete plannen. Het reizen werd wel een beetje eenzaam op het eind. Gelukkig zat ik de laatste maand steeds op dezelfde plek en ben ik een paar leuke mensen tegen gekomen. En ik denk dat ik straks na twee maanden Nederland ook wel weer klaar ben om weer op pad te gaan..

21 juli 2008, waar is thuis?

Voordat ik voor de tweede keer terugkom in Nederland, misschien toch wel aardig om weer een blog te schrijven. Ik ging na 2 maanden NL, waarin ik toch weer veel heb gespeeld en gepraat met potentiele werkgevers, een beetje moe weer terug naar Noorwegen. Kon ik beginnen met 6 dagen in de week. Maar goed, in ieder geval hoefde ik behalve elke avond van 11 tot 3 mijn showtje doen verder nergens over na te denken. Dus veel slapen..

Ik had dit voorjaar besloten om in de zomer weer terug te gaan naar de plaatsen waar ik al geweest was, want ik heb gemerkt dat het tijd en energie kost om te groeien in de plaats waar ik speel. Uitzoeken wat de favoriete liedjes zijn, mensen leren kennen etc. Dus in de zomer weer terug naar de reeds bekende plaatsen Trondheim, Lillestrom en Molde.

Trondheim (juni) was een leuke plaats om te spelen, er wonen veel studenten en die moeten natuurlijk feestvieren, eerste twee weken hadden ze tentamenfeesten. Dolle pret, daarna gingen de helft op vakantie.. Nu ben ik alweer twee weken bezig in Lillestrom. Hier speel ik 4 avonden. Dus meer tijd om rond te hangen, te genieten van de mooie natuur in Noorwegen en om eens op stap te gaan in Oslo. Op zich niet veel nieuws, want ik ben zowel in Trondheim als in Lillestrom al eerder geweest. Wel leuk dat ik dezelfde mensen weer tegenkom en ze ook beter leer kennen. Dus gisteren met wat mensen van de bar wezen drinken in Oslo.

Volgende maand in Molde speel ik alleen in weekenden en ga ik door de week een beetje rondreizen in Noorwegen. In september ben ik weer een maandje thuis en dan oktober en november in Sundalsora en Trondheim.

Het spelen in Noorwegen is ok. Door de week kan het rustig zijn, maar in de weekenden is het altijd feest. Toch begint bij de routine en verveling weer in te sluipen. Ik had ook vergeten echt vakantie te houden. Dus heb ik besloten vanaf december weer even wat anders te doen. Nog niet veel gepland. Het enige dat vast staat is dat ik in december in NL ben en in maart in Curacao. Tussendoor ga ik misschien maar eens als toerist op pad. Maar wie weet komt er nog iets interessants tussendoor..

Het reizen blijft nog leuk. Het enige wat ik wel eens mis is mensen om me heen die me goed kennen. Het is fijn als ik me niet elke keer hoeft voor te stellen en mijn plaats te bepalen in de orde. Ook kan het soms lastig zijn dat ik de taal niet spreek, hoewel de noren allemaal goed Engels spreken en meestal ook wel hun best doen om dingen voor mij te vertalen. Daarom ga ik volgend jaar misschien weer vaker in Nederland spelen, maar de kans is ook groot dat ik vanaf mei weer een aantal keer naar de bekende plaatsen in Noorwegen ga.

Augustus 2007, Noorwegen als vakantieland

Deze maand speelde ik alleen maar in de weekenden en heb ik door de week de tijd genomen om een beetje rond te reizen. Dat was erg leuk, vooral als je van ruige landschappen houdt. Ik maar een klein stukje kunnen bekijken omdat Noorwegen nou eenmaal erg groot is en de wegen vrij klein. Meestal rij je hier maximaal 90 km per uur.

Ik heb deels samen met familie de fjorden bekeken tussen Molde en Bergen. Ook in Bergen zelf heb ik nog rondgelopen. Dit is de meest interessante en culturele stad van Noorwegen zeggen ze. Het ziet er erg leuk uit. Ik was helaas niet op het moment van het jaarlijkse muziekfestival.

De fjorden zijn allemaal een beetje verschillend. De meeste indrukwekkende was het Geiranger fjord, wat eindigt in een diepe vallei met enorme watervallen. Watervallen, beekjes en stromen heb je hier trouwens in overvloed. Ik moest me er van weerhouden om niet steeds weer een foto te maken van elk nieuw ontdekt watergeweld.

Het was een genot om van Molde naar Bergen te rijden en weer terug, hoewel de Noren zelf mij voor gek verklaren (misschien de Nederlanders ook). Die nemen liever het vliegtuig voor dit soort afstanden. Ik zit nu precies in het midden en slaap in een hut met uitzicht op het Sognefjord. Die hutten zijn geweldig. Warmer dan een tent en meer buiten en ook goedkoper dan een hotel. Zeker als je met meer mensen zo’n hut deelt. Vannacht kan ik kiezen in welk stapelbed ik boven of onder ga liggen..

Dit weekend nog spelen en dan rij ik ook weer in 3 dagen naar huis. Even weer een maandje in Nederland. Familie en vrienden zien en de batterij weer opladen voor straks weer de laatste 2 maanden Noorwegen dit jaar..

25 oktober 2008, terug in Noorwegen

Na een maandje Nederland ben ik weer terug in Noorwegen. Dit keer goed uitgerust. In Nederland heb ik me voornamelijk bezig gehouden met schrijven en opnemen van eigen liedjes en ik verwacht eind dit jaar, begin volgend jaar ook wat te kunnen laten horen.

Nu ik voor de derde keer in Noorwegen ben, begin ik toch meer interesse te krijgen voor de taal. Nadat ik van de lokalen hier de Noorse versies van 'neuken in de keuken' allemaal heb geleerd, vond ik het toch tijd om eens serieus te gaan verdiepen in de Noorse spelling en grammatica. Zeker omdat ik in mei alweer een contract heb voor Trondheim en zeer waarschijnlijk ook later volgend jaar meer in Noorwegen zal spelen.

Maar voor december t/m april heb ik andere plannen. December en februari ben ik in NL, dan ga ik bezig met het opnemen van eigen muziek. Voor januari ben ik bezig een soort vrijwilligersvakantie te regelen in Ghana. En in maart speel ik de hele maand in Curacao. Dan in april ga ik waarschijnlijk nog wat weken in de VS begeven. Op bezoek bij kennissen daar die ik vorig jaar ben tegen gekomen op de maagdeneilanden.

Van deze twee maanden in Noorwegen heb ik nu de eerste 3 weken erop zitten. Dat was in Sunndalsora. Een klein fabrieksplaatsje aan het eind van het Sunnfjord. Er staat hier een grote aluminiumfabriek en daar werkt volgens mij 80% van de mensen hier. Dat zijn er dan 4000. De andere 1000 werken in het hotel, de bar of de winkel of zijn alcoholist. Oja er staat ook nog een kerk, dus er zal ook nog een dominee zijn..

Maar goed, ondanks het kleine aantal mensen. Het was er wel gezellig. Bezoekersaantallen in de Rushy's saloon waar ik speelde varieerden van 2 op een dinsdag tot 200 op een zaterdag. Maar elke avond was het gezellig en bijna elke avond werd ik ook wel uitgenodigd voor een van de beruchte Noorse gewoontes, de afterparty. In het noors heet dat Nachspiel. De noren drinken eigenlijk vooral thuis. Eerst Vorspiel, indrinken tot je net niet laveloos bent. Dan in de kroeg nog twee biertjes nemen en als je dan nog niet omvalt ben je klaar voor Nachspiel. Omdat ik het Vorspiel altijd mis en die twee biertjes niet zoveel uithalen heb ik nu een goed beeld gekregen van dit deel van de Noorse cultuur. Er lopen ook hier volgens mij een hoop alcholisten rond..

Ik heb in Sunndalsora nog een korte rondleiding gehad door de omgeving die erg mooi is. Sunndalsora zti vlakbij het bergplateau Dovrefjell en aan het Sunnfjord. Daar heb ik een aantal plaatjes van geschoten.

Inmiddels zit ik alweer in Lillestrom, dat is redelijk bekend verhaal en volgende maand in Trondheim. Dat wordt ook alweer voor de derde keer. Omdat ik nu steeds meer mensen daar leer kennen en beter weet welke nummers te spelen wordt ook dat steeds leuker. Dus als ik straks de taal ook nog spreek kan ik hier blijven wonen. Of misschien dat ik straks na Curacao, toch weer in het Caribisch gebied wil wonen..

De Maagdeneilanden 2007, mijn eerste buitenlandse piano trip

 Ik zat wat te snuffelen op de harde schijf van mijn laptop, toen ik nog oude verslagen tegenkwam van mijn buitenlandse piano trips. Ik vond het wel leuk om ze nog even hier te publiceren. Hieronder dan die van de maagdeneilanden. Heb de filmpjes die ik gemaakt het ook nog even op youtube gezet..

Een impressie van het eiland 

Een optreden in pianobar The Rock op Virgin Gorda

Een kerstlied 


Aangekomen op de Virgin Islands

Nou, ik ben eergister alweer aangekomen hier en vanavond mijn eerste avond gespeeld. Ik heb vanavond gespeeld met twee locals, die erg goed waren in reggae en r&b. Was een fijne start zo. Kon ik rustig een beetje kijken hoe de sfeer is.

Eigenlijk zou ik vanavond alleen spelen, alleen ik mis nog wat spullen waaronder een drumcomputer. Ergens tussen New York en San Juan is mijn koffer blijven hangen. Ik hoop dat ik hem ooit nog terug vind, want ook mijn videocamera zat erin.

Dus voorlopig ook nog geen foto's van dit mooie eiland hier. Ik heb op zicht wel goed uitzicht van uit mijn appartement hier. Ik kijk net als in Katwijk uit over de zee, maar kan nu ook het strand zelf zien. En ik moet zeggen de zee is hier wel ietsje mooier dan thuis.

Dus afgezien van een missende koffer gaat het hier best goed. En het is hier nu in de winter nog warmer dan het afgelopen zomer in nederland ooit is geweest..

Ben benieuwd hoe ironisch ik volgende maand I'm dreaming of a white Christmas ga zingen..

O ja, wat doe ik hier?

Voor iedereen die nog niet op de hoogte is. Ik ben de komende twee maanden aan het piano spelen op de Britse maagdeneilanden. Op google earth kun je zoeken op Virgin Gorda. Daar zit ik ergens aan de westkust tussen Mahoe Bay en Savannah Bay. Vlak boven het smalste stukje van het eiland.

6 avonden per week speel ik in Spanish Town in een restaurant/bar. Beginnen met jazz liedjes en daarna popmuziek. In februari en maart ga ik net zoiets doen, maar dan in Noorwegen. In april ben ik weer thuis. Wat ik daarna doe weet ik nog niet. Eerst maar eens zien hoe het hier allemaal gaat.

Ik heb in de afgelopen twee avonden spelen gemerkt dat ik nog een hoop repetoire uit moet breiden. Maar goed, dat had ik ook al een beetje verwacht.

Ik heb inmiddels wel een nieuwe drum machine gekregen. Zelfde als ik had, dus ik kan weer een stuk makkelijker spelen. En op internet heb ik gezien dat mijn koffer gevonden is en onderweg is naar hier. Dat zou tof zijn, want dan heb ik ook weer wat meer kleren. Ben al hier in de buurt wezen kijken in de winkels, maar ze hebben hier toch wat andere smaak. en ze hebben praktisch alles in alleen maar xxl.

De foto's blijven nog ff uit, tot ik zeker weet of mijn koffer met camera aankomt. Sorry... Maar zoek een willekeurig plaatje op internet van een bounty eiland en je hebt een idee van hoe het er hier uitziet.

Jee de koffer is gevonden!

Ik had er niet meer op gerekend maar mijn koffer is terecht. Dus ook mijn camera. Dus ik heb ook een foto'tje van mijn uitzicht gemaakt. Eigenlijk was het een video maar het lukt me op een of andere manier niet om het op de hyves te krijgen. Een paar foto's dan maar. In ieder geval dat is het uitzicht van mijn balkon. Ik ben net weer thuis. Heb gespeeld. Het is wel een mooi uitzicht ook 's nachts. En dan hoor je de zee nog rustig ruisen.

Ik speel hier meestal tot een uurtje of half twaalf. Voor toeristen. Meestal zeilers of mensen die een appartement hier huren. Wel weer wat anders dan Crazy Piano's. Wat ouder publiek en veel Amerikaans. Billy Joel, elton john is hier populair. Ook Walking in Memphis en mijn Michael Buble kan ik hier ook goed slijten. Maar ze willen ook rock, dansmuziek enzo. Daar kan ik nog wel meer van gebruiken dus ik ben druk aan het bijstuderen. Zeker ook voor Noorwegen zal ik dat nodig hebben want ik moet nu in mijn eentje het dak eraf spelen. Das best een opgave om constant de aandacht te trekken en de energie erin te houden.

Zo nu en dan komt mijn voorganger mij assisteren. Hij heeft 5 jaar lang hier gespeeld en woont nu op Tortola, het eiland hiernaast. Hij is erg goed en heeft ook ervaring in Noorwegen. Wel handig dat ik hem tegenkom. Heb dit weekend bij hem gelogeerd op Tortola en daar hebben we nog proberen te surfen op de golven. Dat gaat er best ruig aan toe als je weinig ervaring hebt. Het zoute water loopt nog steeds uit mijn neus..

Ik begin een beetje mijn weg te vinden hier nu. Vandaag heb ik voor het eerst gesport in een fitness lokaal. Ongeveer zo groot als mijn woonkamer in Katwijk. Met 6 toestellen, maar genoeg om toch wat te blijven trainen. Hardlopen op straat doet geloof ik niemand hier. Eigenlijk is het ook alleen maar te doen tussen 5 en 6, vlak voor het donker wordt. De rest van de dag is het te warm. En zwemmen in de zee is best te doen, maar meestal ben je dan helemaal alleen. De stranden zijn hier erg stil.

Het hele eiland is trouwens erg rustig. Het is erg klein (5000 inwoners) en er is qua uitgaan niet echt veel te doen. Het is niet voor jonge toeristen bedoeld. Dus soms wel een beetje saai hier. Maar het schijnt dat het nog drukker gaat worden. Dan moet ik dus zorgen dat ik de leuke mensen binnen hou.

Ik begin hier elke dag om 8 uur 's avonds met jazz/diner muziek en probeer een beetje contact te zoeken met gasten. Dan wordt het al gauw verzoekjes spelen enzo. Ze zitten te eten, of in een zithoek te luisteren. Ook staan er stoelen rond de piano, dus daar zitten ook mensen. Daar moest ik in het begin wel aan wennen, dat ze gewoon recht tegenover je zitten. En dan vooral ook het Engels spreken gaat nog wel eens lastig. Maar gaat allemaal steeds beter. Dit is een mooie oefening voor Noorwegen. Want daar schijn ik echt aan de bak te moeten.

De lokale bewoners komen niet in het restaurant. De meeste mensen die hier werken komen uit eilanden uit de omgeving. Jamaica, St Vincent, Trinidad, Dominicaanse Repupliek. Meestal om hier meer geld te verdienen dan thuis. Ze spreken hier allemaal een raar gebroken Engels wat ik nauwelijks kan verstaan. Zij verstaan elkaar wel ook al komen ze uit plaatsen 3 uur vliegen uit elkaar.

Morgen ga ik naar de kerk. Daar kon je iets kopen in het kader van Thanksgiving. Dat vieren ze hier ook. Ik zal eens kijken wat dat is.

Ik moet nog steeds meer foto's maken. Dat komt dus nog. Ik hoop dat het plaatje van het uitzicht al een beetje tot de verbeelding spreekt..


Promo tour

Vandaag ben ik op promo tour geweest. Het is nog niet zo heel erg druk en vanavond en gisteravond was er ook niet veel te doen in de Rock (dat is waar ik speel).

Daarom gingen we met een rubberboot langs alle jachten die voor anker lagen. Op het filmpje zie je Lance. Hij is de manus van alles en brengt mij steeds naar de Rock en weer terug. Aan het roer zit een andere gast. Ik ben zijn naam al weer kwijt, want ik kom zoveel mensen tegen hier. En ze lijken allemaal op elkaar. Je kunt ook op de film een beetje horen wat voor Engels ze spreken.

Vanavond was er dus ook weer erg weinig te doen. Dus ik was voor elven al klaar. Ik ben met de 4 gasten die er nog waren naar een andere plek gegaan waar een band met locals speelde. Reggae en andere latin muziek. Was geinig. Daar waren de mensen aan het dansen, of eigenlijk meer vertikaal aan het oefenen voor de reproductie..

Morgen ben ik vrij. Ben uitgenodigd voor een ander feestje. Eens kijken waar dat over gaat..

St Maarten

Ik zit nu alweer bijna een maand op dit eiland. Wel apart dat ik 4 weken geleden hier naar toe ging en geen idee had waar ik terecht zou komen. En nu weet ik al weer helemaal de weg hier. Het is hier nog steeds erg mooi en vooral ook erg mooi weer. Wel een beetje klein nog steeds. Dus ik dacht laat ik eens een tripje naar St Maarten doen. Dat is een half uur vliegen vanaf hier. Ik heb dus het weekend vrij genomen en gegaan.

Ik wist dat daar twee pianobars waren, dus ik heb ook daar gekeken en in een van de twee nog gespeeld. En toevallig was de eigenaar van de keten(www.sopranospianobar.com) er ook op dat moment. En die bood mij aan dat ik op alle drie zijn bars een maand kon spelen en ik mocht kiezen wanneer. Dus ik zit zeer waarschijnlijk komend najaar een maand op Aruba, eentje op Curacao en eentje op St Maarten.

Verder ontmoet ik een hoop Amerikanen en Canadezen, die mij allemaal uitnodigen om bij hun te komen spelen. Dus het gaat eigenlijk allemaal fantastisch hier. Ik denk dat ik komend jaar de zomer in Noorwegen, Canada en de VS zit en dus najaar op Antillen. Wat wil je nog meer..?

Op St Maarten heb ik ook nog ff geshopt (op Virgin Gorda waar ik nu zit is niks te krijgen) en ik ben daar nog naar het strand geweest. St Maarten is een erg druk eiland met de grote hotels enzo. En hoewel je op St Maarten je tax free mooie sieraden kunt kopen is Virgin Gorda weer mooier om je huwelijksreis te houden.

Dat moet ook de directeur van www.google.com moeten hebben gedacht, want die is getrouwd op Virgin Gorda afgelopen weekend. Was ik er dus net niet. Bill Clinton schijnt hier geweest te zijn, Johnny Depp ook en nog meer beroemdheden. Ze zijn hier 3 weken bezig geweest met voorbereiden van een bruiloft van totaal een uurtje of 7. Het heeft miljoenen gekost heb ik gehoord. Een hoop mensen die eraan mee hebben gewerkt werken ook voor mijn baas of kwamen in het cafe waar ik speel.

Ik heb op St Maarten ook een foto toestel gekocht, dus ik zet ook weer even wat foto's op mijn hyves. Eentje was van een Nederlands meisje die ik in Scheveningen al eens had ontmoet. Familie van een pianist uit de Crazy Piano's. Zij werkt achter de bar in Red Piano's, nog een pianobar op St Maarten.

Al met al weer een hoop beleefd, dus ik heb het erg naar mijn zin hier. Heb nog maar weinig momenten gehad dat ik mijn huis in Katwijk mis. Des te meer besef ik dat ik erg gelukkig ben met alles wat ik heb en kan doen. En ik blijf voorlopig nog wel ff rondreizen. Er valt nog genoeg te zien..

Kerst

Het is nu de dag voor kerst. Vanavond dus kerstavond. Het begint hier eindelijk drukker te worden. Men begint hier nu te stressen. Gisteren hadden we ineens 4 acts op de zelfde avond. Een saxofonist, ik, de lokale band en karaoke. Twee was al meer dan genoeg geweest. Vanavond speel ik geloof ik samen met de saxofonist. Dat is beter.

Ik heb wat meer plaatjes toegevoegd nu. Wat foto's van de Rock waar ik dus werk. Ik zal ook eens kijken of ik er een filmpje op kan zetten. Ook ben ik een dagje naar Tortola geweest (buureiland) op bezoek bij Caroline uit Engeland die werkt voor zeilvakanties. Samen met Philmore komt zij altijd met groepen vakantiegangers eten.

Je ziet plaatjes van Paolo en wat andere werknemers van het grootste hotel hier op het eiland, het little dix hotel. Paolo zit hier nog 8 maanden, maar wil liefst zsm weg omdat er niks te beleven is hier. Maar men zegt dat het nu drukker gaat worden t/m maart.

Mijn vaste taxi chauffeur heet Blue. Hij is de enige taxi die na 23.00 nog rijdt. In het begin is het ff wennen als je in zijn taxi stapt. Het ruikt er niet echt fris en je moet ook niet te hard tegen de deur leunen, of je wil halverwege al uitstappen. Verder is het een grappig mannetje, hoewel je hem zelf liever niet te vaak ziet lachen denk ik..

Dwite, de eigenaar van Mango Bay resort en van de Rock cafe zie je in gesprek samen met Keith. Keith is een zelfstandige charterzeiler. Doet dagtochtjes met zijn boot. Komt regelmatig in de Rock. Dwite is een vrolijke man, maar wel vaak gestresst, dan gaat hij harder praten in van dat gebroken engels. Wel grappig. Ik moet altijd denken aan de film 'last king of scotland' als ik hem zie. Maar verder aardige gast.

Kerst is hier dus begonnen en sommige mensen doen wel aan kerstversiering, maar echt kerstgevoel heb ik hier niet. Ik lig gewoon overdag op het strand of ben een beetje bezig met muziek. Maar ik mis het ook niet echt. Ik vind het weer hier wel ok en ik heb hier ook minder de neiging om me vol te eten.

Het is hier nog steeds lekker, maar ik wil ook wel weer wat anders zien. Dus ik heb best zin om naar Noorwegen te verkassen. Zeker omdat ik het muzikaal wel een beetje heb gezien hier. De geluidsinstallatie is niet zo denderend en ik heb zelf wat nieuwe spullen nodig. Het is alleen lastig om hier wat te kopen, omdat er geen muziekwinkel is op dit eiland en ook hiernaast niet. Zelfs op St Maarten was er niet zoveel te koop.

Waarschijnlijk ga ik straks wel missen dat ik elke dag op het strand kan liggen, beetje muziek luisteren. Volgend jaar zit ik met kerst denk ik op de Antillen, of weer hier. We zullen het zien..

Vanuit hier wens ik iedereen die dit leest een leuk kerstfeest en jaarwisseling!

Dagje vrij

Vandaag had ik een dag vrij. Ben eens alleen op stap geweest. Ik heb de hoogste heuvel van het eiland beklommen, de Gorda Peak. Een deel daarvan was door de bush. Al met al 3 uurtjes heen en terug. Heb wat overzichtsplaatjes kunnen maken. In de bush ben ik twee mensen tegengekomen, terwijl het nu het drukste seizoen is. Verder nog twee krabbben met slakkenhuis. Die zie je hier regelmatig. Ook krabben die doorzichtig zijn. Ze zien er niet echt lekker uit..

Van boven heb je mooi uitzicht op Virgin Gorda en de andere Britse Maagdeneilanden. Virgin Gorda bestaat uit twee delen North Sound (de noordkant) en The Valley (zuidkant). The Rock Cafe is in de Valley en Mango Bay waar ik woon ligt precies tussen noord en zuid. Op North Sound ben ik maar 1 keertje geweest. Daar is Leverick Bay, een verzamelplaats van zeiljachten en Cruise ships die daar voor anker liggen. De haven van Virgin Gorda ligt in de Valley.

Ik heb laatst een echte goeie avond gehad, veel mensen die allemaal leuk feestvierden. Het gaat de laatste tijd goed met spelen. Ik heb nu de juiste nummers en weet de mensen ook beter vast te houden nu. Nu kan ik me gaan voorbereiden op Noorwegen.

Oud en Nieuw wordt hier een eitje. Weer allemaal bands tegelijk, dus waarschijnlijk speel ik van 8 tot 10 en kan de rest van de avond gewoon feestvieren. Ben benieuwd hoe oud en nieuw hier gaat..



Rechtvaardigheid

Ik zit hier nu twee maanden op dit eiland en ik begin nu een beetje te begrijpen hoe de wereld hier in elkaar zit. Ik voelde al wat onvrede toen ik hier net arriveerde, maar ja ik ben muzikant en hoor dat vooral te negeren en de sfeer om te buigen in een positieve. Dat is op de ene plek makkelijker dan de andere. Maar goed, ik wordt er voor betaald dus je hoort mij niet klagen..

Nu ik de mensen hier wat beter leer kennen zie ik hoe hier de dilemma’s in het leven zo duidelijk aan het licht komen. 40 jaar geleden was er hier helemaal niets. En toen kwam hier ene heer Rockefeller(ik heb ooit eens iets over een Rockefeller gehoord tijdens mijn geschiedenisles maar dit is een ander geloof ik) uit de VS die hier een resort begon. Een mooi resort wat ook nog eco-toeristisch is opgezet. Dit zorgde voor veel werkgelegenheid hier. Inmiddels is het eiland behoorlijk gegroeid in welvaart. Mensen hoeven niet meer het hele eiland over te lopen. Ze kunnen nu met de auto (of dat nou eco-toeristisch is weet ik eigenlijk niet), ze hoeven niet meer zo hard te bikkelen als vroeger. Er komen zelfs een hoop mensen van andere eilanden om hier te werken. In vergelijking met vroeger gaat het hier goed. Er zijn in de loop van de tijd een hoop bootverhuurbedrijven gekomen die zorgen voor een grote toeristenstroom en dus geld-instroom.

Een paar mensen hebben het nu voor elkaar hier en zorgen voor een hoop werkgelegenheid. Anderen die niet ‘slim’ zijn geweest moeten nu nog steeds hard werken voor weinig geld. Hoewel, ik zie hier geen mensen die honger lijden. Ze hebben alleen niet zo’n grote auto en niet zo’n enorme villa. Zij vinden het niet eerlijk dat bijv. mijn baas dat wel heeft en zijn werknemers nog steeds zo weinig betaalt. Maar goed, het is hier verder een vrij land dus iedereen hier kan kiezen om wat anders te gaan doen.

Misschien zijn ze ook wel jaloers dat ik de wereld rond reis, alleen maar een beetje zit piano te pingelen en nog geld toe krijg. Ik gun het iedereen, maar dan komt het probleem. Ze doen het niet. Waarom niet? Omdat ze niet weten hoe? Kunnen ze het niet? En dan voel ik me soms wel een beetje schuldig. Want ik kan het wel. Komt dat omdat ik op een betere school heb gezeten? Dat ik wel piano lessen heb gekregen? Of misschien gewoon dat God mij een muzikaler brein heeft gegeven zodat ik meer plezier mag hebben in het leven? Of misschien het vermogen om gelukkiger te zijn met wat ik heb? Het heeft een tijdje gekost trouwens omdat voor elkaar te krijgen. Niet zozeer het geen wat ik heb, maar vooral om er gelukkig mee te zijn. Ik heb een tijd lang gedacht dat ik dan maar uit medeleven ook maar hard moest gaan werken en dingen doen die ik niet leuk vond. Of zouden zij dat daarom doen, omdat ze socialer zijn dan ik? Misschien zijn zij ook wel heel muzikaal, maar hebben ze besloten er maar niks mee te doen omdat er al genoeg muzikanten zijn.

Dit eiland is volgens mij een van de plaatsen waar je als je succes boekt, de mensen afgunstig neigen te worden. Het kan ook zijn dat de succesvolle mensen hier arrogant beginnen te worden Wie zal het zeggen. Soms zou ik wel eens willen dat er God eens naar beneden kwam om te vertellen hoe het zit. Maar goed, ik begin bijna weer ontevreden te worden. Misschien dat ik vanavond beter maar gewoon royaal kan zijn aan de bar…

Het einde nadert

Zoals ik altijd heb ik nu de laatste twee weken hier zijn ingegaan, wel zin om naar huis te gaan. (Dat was vroeger nogal lastig als we met familie 3 weken op vakantie gingen) Ik heb mijn routine hier wel gevonden en het is hier best comfortabel, maar ik wil wel weer wat nieuws.

Verder begint het noodlot een beetje toe te slaan hier. Gisteren heb ik mijn vinger gekneusd tijdens surfen en mijn keyboard is stuk. Hij ging niet meer aan, dus ik dacht of de transformator is stuk of de aan/uit schakelaar. Mijn baas stuurde mij met keyboard naar een local hier. Die zei dat hij hem wel zou repareren en dat mijn keyboard vanavond klaar zou liggen op het podium.

Kom ik daar aan ligt mijn keyboard daar met de contactschakelaar eruit gehaald en het stroomsnoer doorgeknipt. Nu kan ik sowieso naar mijn garantie fluiten.. De communicatie gaat hier ook lekker. Niet even zeggen dat hij mijn keyboard nog stukker gaat maken dan hij al was. Of waarschuwen dat ik vanavond ff wat anders moet regelen om op te spelen. Dat zijn nou van die dingen die ik hier niet ga missen..

Maar goed verder is het hier nog steeds een prachtig eiland en ik heb een nieuwe (zelf destructieve) hobby gevonden, namelijk surfen. Trouwens ik kwam Harrison Ford nog tegen beneden op het strand en ik heb ook nog twee vriendinnen van Rihanna zien lopen. Rihanna zelf logeert ook beneden in het resort waar ik woon. Heb haar helaas niet getroffen, maar een paar gasten waren vastberaden van plan om mij aan haar voor te stellen.

Vorig weekend naar St Thomas geweest. Een Amerikaans maagdeneiland. Erg groot, ook een beetje crimineel. Niet echt een aanrader. De Britse eilanden zijn een stuk vriendelijker. En ik heb begrepen dat Virgin Gorda waar ik zit het vriendelijkste eiland is. En idd het is hier erg veilig, niemand doet hier auto op slot enz.

Ik ben aan het aftellen, heb ondanks de kou in het vooruitzicht zin om naar Noorwegen te gaan. Een nieuwe uitdaging..

Being yourself

Tonight I had a conversation with someone about being yourself. Do we do things because we want it or because we think other people expect us to do so?

In the course of time I have gradually become more "me". At school I always did my homework properly, worried about what my classmates would think of me. Resulting in a kind of shyness. Not that I didn't say anything, but what I said was not usually what I felt or what I desired. I kept myself busy either with others or the understanding the matericalistic things. I tried to figure out what people expected of me and carried it out. So I finished high school, I studied at the university. 
Meanwhile I have made quite a few steps in a different direction. After my studies I decided to be a teacher in highschool instead of a software development and later to give up my teachers job given to become a musician. The ultimate goal to be the singing songwriter. Or maybe not the ultimate goal, but the next step. 
I have long doubted whether I was being selfish or egocentric by wanting that. And of course if I would insist the musician's life.

Various doomscenarios came over me. I might not be successful, wouldn't have enough money to eat, of would end up as single for eternity and not to be happy. Well, I'm still single and maybe not always happy, but I'm not sure if I would be more happy if I had another job. 
Now I have proven that I can make money as a musician. And if I do my best (or just mock the tax office), I make more than I do as a teacher. That  became less important to me anyway btw. Slowly I start to realize that if I die anyway, in between I better just do what I like. 


And then the egoism. Long time I had a feeling of guilt that if I were a musician I would only do the fun stuff and other people would work hard for their money. Or if I was a teacher I would contribute more to society. That's also why I went to Ghana as a volunteer. But just as everywhere there were some people laughing and some people crying.  I suspect that if they didn't know there were people who had more physical wealth, they wouldn't be less happy than we are. Well happiness is something's that hard to measure anyway. Furthermore the people there enjoyed music there as well.

I'm not sure why I ever thought that I should always find out what others expect of me, do that first before I can do what I want. Why work as a teacher, and spend the rest of my time on my passion, if I can my passion my living? I have my moments of doubt where catch myself thinking about 'normal' jobs. But I suspect that then not much later I'd catch myself of thinking about going back to music again.  
The sum is that I won't be better of if I do what I think others expect from me. So why not just do what I like? May sound trivial, but somehow it still remains a challenge..

Jezelf zijn

Ik had vanavond een gesprek met iemand over jezelf zijn. Doe je nou dingen omdat je ze zelf wil of niet? En kan dat zomaar?

Ik ben in de loop der tijd langzamerhand meer 'mezelf' geworden. Vroeger op school deed ik altijd netjes mijn huiswerk, maakte ik me druk over wat mijn klasgenoten van me vonden. Wat resulteerde in een soort verlegenheid. Niet dat ik niks zei, maar wat ik zei ging meestal niet over wat ik zelf wilde of voelde. Ik hield me ofwel bezig met anderen, of zaken waar ik verstand van dacht te hebben. Mijn gevoelens en verlangens bleven redelijk buiten schot. Ik probeerde uit te zoeken wat ervan mij verwacht werd en voerde dat uit. Zo heb ik het VWO afgemaakt, ben gaan studeren aan de universiteit.

Inmiddels heb ik aardig wat stappen in een andere richting gemaakt. Heb na mijn studie het roer omgegooid door leraar te worden ipv onderzoeker of software ontwikkelelaar en later ook mijn lerarenbaan opgegeven om muzikant te worden. Uiteindelijk doel om mijn eigen liedjes te kunnen zingen. Of misschien niet uiteindelijk doel, maar de volgende stap.

Ik heb lang getwijfeld of ik niet te egoistisch of egocentrisch bezig was. En natuurlijk of ik het muzikantenleven zou volhouden. Verschillende doemscenario's kwamen er voorbij. Dat ik misschien niet succesvol zou worden, niet genoeg geld zou hebben om te eten, zou eindigen als eeuwige vrijgezel en dus niet gelukkig zou zijn.

Inmiddels heb ik bewezen dat ik geld kan verdienen als muzikant. En als ik ff goed mijn best doe(of de belastingdienst voor het lapje hou), nog meer verdien dan als ik als leraar verdiende. Dat is ook minder belangrijk voor me geworden. Langzaamaan begin ik te beseffen dat als ik toch doodga, ik tussendoor toch beter gewoon kan doen wat ik leuk vind.

En dan nog het egoisme. Lange tijd heb ik een soort schuldgevoel gehad, dat als ik muzikant werd ik alleen maar leuke dingen deed en andere mensen hard moeten werken voor hun geld. Of dat ik als ik leraar zou zijn ik meer zou bijdragen aan de maatschappij. Vandaar dat ik ook nog eens als vrijwilliger naar Ghana ben gegaan. Maar ook daar lachten de mensen en huilden ze. Ik vermoed dat als ze niet zouden weten dat er mensen waren die het materieel beter hadden, ze zeker niet minder gelukkig zouden zijn dan wij hier. En ook daar jagen mensen hun dromen na en genieten ze van muziek.

Ik weet niet waarom ik het ooit heb bedacht dat ik altijd eerst moet uitzoeken wat anderen van mij verwachten, dat eerst doen en daarna pas wat ik zelf wil. Waarom werken als leraar om vakantiedagen te verdienen om mijn hobby uit te voeren, als ik ook van mijn hobby mijn werk kan maken? Het is mij gelukkig gegund, hoewel ik er ook hard voor moet werken om dit zo te kunnen blijven doen. Ik heb mijn momenten dat ik twijfel en toch maar terug moet gaan naar de 'gewone' baan. Maar ik heb het vermoeden dat ik dan toch weer het paard achter de wagen aan het spannen ben.

De optelsom is voor mij toch dat het me niet gelukkiger als ik ga proberen te voldoen aan andermans verwachtingen. Dus waarom dan niet gewoon doen wat ik zelf leuk vind? Klinkt misschien triviaal, maar stiekem blijft het ook wel een leerschool..

Mijn eerste blog

Op de muzikantendag afgelopen zaterdag in Utrecht werd mij  nogmaals het nut van bloggen uitgelegd door Niels Aalberts, bekend van het blog Eerste Hulp bij Plaat Opnames (EHPO). Nadat ik 3 weken geleden had besloten maar eens actiever te worden op facebook, te gaan twitteren lijkt me dit ook aardig om te gaan doen.

Vanaf nu kan ik dus ook hier mijn ei kwijt. Eens kijken wat ik hier kan doen en of ik er genoeg tijd voor heb. Heb al handen vol aan liedjes schrijven uiteraard. Misschien dan maar niet zoals Niels elke dag, maar minimaal eens per week. En mijn songteksten kan ik er ook uiteraard opzetten, heb ik weer een blog gevuld.. ;)

Met de blog een extra wapen in de strijd om aandacht die ik net als velen aan het voeren ben. We willen dat er naar ons gekeken wordt, geluisterd of opgezien. Lang heb ik dat geprobeerd te ontkennen of veroordelen, maar ik heb dat schijnbaar ook. Het zal wel ons overlevingsmechanisme zijn. De een zoekt het in geld of kennis, de ander gaat gewoon zo nu en dan met iemand op de vuist. En ik probeer met mijn muziek en 'levenswijsheid' mezelf te overtuigen van mijn nut op aarde. Die overtuiging is er trouwens steeds minder en gelukkig is daarmee mijn vrijheid gegroeid. Ik ben het spel gaan spelen van de verleiding ipv de bittere strijd tegen de dood en het hebben van een schuldgevoel tegenover iedereen die het slechter heeft dan ik. Hoewel ik ben het nog niet helemaal kwijt.

Ik ben benieuwd in deze blogs een rode lijn zal ontstaan, want het Wouter Bos effect is mij niet vreemd. Maar goed, ook permanente twijfel kan een rode lijn zijn. Alles wat ik zal opschrijven komt in ieder geval uit mijn hoofd. Dus mocht je geinteresseerd zijn, kom je meer te weten over wat daar in omgaat. Maar voor vanavond even niet, want ik moet dit blog ook nog zien te linken aan mijn webpagina enz. en nog even kijken naar Pauw en Witteman waar een vriendinnetje van mij in het publiek zal zitten. Ff zwaaien.. ;) Ben wel benieuwd wat Rene Kahn te zeggen heeft over waarom we zijn wie we zijn. Alle onrust in Noord Afrika gaat op het moment een beetje aan me voorbij. Na mijn trip als vrijwiliger naar Ghana heb ik min of meer geconcludeerd dat iedereen zijn eigen ding moet doen. Hoewel ik onrecht niet tof vind. Misschien ben ik niet meer zo'n held, zoals ik ooit eens genoemd werd door een communicatie trainer omdat ik toen nog wiskunde docent op het vmbo was. Nu dus lekker op de bank zitten TV kijken. Wel tegelijkertijd ff mijn vingers leniger maken op de gitaar..