Jezelf zijn

Ik had vanavond een gesprek met iemand over jezelf zijn. Doe je nou dingen omdat je ze zelf wil of niet? En kan dat zomaar?

Ik ben in de loop der tijd langzamerhand meer 'mezelf' geworden. Vroeger op school deed ik altijd netjes mijn huiswerk, maakte ik me druk over wat mijn klasgenoten van me vonden. Wat resulteerde in een soort verlegenheid. Niet dat ik niks zei, maar wat ik zei ging meestal niet over wat ik zelf wilde of voelde. Ik hield me ofwel bezig met anderen, of zaken waar ik verstand van dacht te hebben. Mijn gevoelens en verlangens bleven redelijk buiten schot. Ik probeerde uit te zoeken wat ervan mij verwacht werd en voerde dat uit. Zo heb ik het VWO afgemaakt, ben gaan studeren aan de universiteit.

Inmiddels heb ik aardig wat stappen in een andere richting gemaakt. Heb na mijn studie het roer omgegooid door leraar te worden ipv onderzoeker of software ontwikkelelaar en later ook mijn lerarenbaan opgegeven om muzikant te worden. Uiteindelijk doel om mijn eigen liedjes te kunnen zingen. Of misschien niet uiteindelijk doel, maar de volgende stap.

Ik heb lang getwijfeld of ik niet te egoistisch of egocentrisch bezig was. En natuurlijk of ik het muzikantenleven zou volhouden. Verschillende doemscenario's kwamen er voorbij. Dat ik misschien niet succesvol zou worden, niet genoeg geld zou hebben om te eten, zou eindigen als eeuwige vrijgezel en dus niet gelukkig zou zijn.

Inmiddels heb ik bewezen dat ik geld kan verdienen als muzikant. En als ik ff goed mijn best doe(of de belastingdienst voor het lapje hou), nog meer verdien dan als ik als leraar verdiende. Dat is ook minder belangrijk voor me geworden. Langzaamaan begin ik te beseffen dat als ik toch doodga, ik tussendoor toch beter gewoon kan doen wat ik leuk vind.

En dan nog het egoisme. Lange tijd heb ik een soort schuldgevoel gehad, dat als ik muzikant werd ik alleen maar leuke dingen deed en andere mensen hard moeten werken voor hun geld. Of dat ik als ik leraar zou zijn ik meer zou bijdragen aan de maatschappij. Vandaar dat ik ook nog eens als vrijwilliger naar Ghana ben gegaan. Maar ook daar lachten de mensen en huilden ze. Ik vermoed dat als ze niet zouden weten dat er mensen waren die het materieel beter hadden, ze zeker niet minder gelukkig zouden zijn dan wij hier. En ook daar jagen mensen hun dromen na en genieten ze van muziek.

Ik weet niet waarom ik het ooit heb bedacht dat ik altijd eerst moet uitzoeken wat anderen van mij verwachten, dat eerst doen en daarna pas wat ik zelf wil. Waarom werken als leraar om vakantiedagen te verdienen om mijn hobby uit te voeren, als ik ook van mijn hobby mijn werk kan maken? Het is mij gelukkig gegund, hoewel ik er ook hard voor moet werken om dit zo te kunnen blijven doen. Ik heb mijn momenten dat ik twijfel en toch maar terug moet gaan naar de 'gewone' baan. Maar ik heb het vermoeden dat ik dan toch weer het paard achter de wagen aan het spannen ben.

De optelsom is voor mij toch dat het me niet gelukkiger als ik ga proberen te voldoen aan andermans verwachtingen. Dus waarom dan niet gewoon doen wat ik zelf leuk vind? Klinkt misschien triviaal, maar stiekem blijft het ook wel een leerschool..